The Gnik pages

Ondertussen zijn er twee weken voorbij en nog steeds draag ik de gevolgen van mijn trip naar Oostkerke. Enkele maanden geleden had ik het al enkele weken rustig aan moeten doen en nu opnieuw word ik door mijn lichaam op mijn beperkingen gewezen.

Conditioneel was Ooskerke geen probleem, maar ergens onderweg heb ik een kwetsuur opgelopen. Onmiddellijk na de wedstrijd ben ik pijn in de onderrug en bil rechts gekregen. Ondertussen heb ik 3 looptrainingen afgewerkt die ik na 10 km moeten stoppen heb om te voet huiswaarts te keren door pijn in de rug. Na mijn ochtendloop gisteren heb ik een uur in de zetel gelegen om te bekomen in mijn rug.

Hoewel het de voorbije twee weken door mijn hoofd spookte, maar ik het niet wou erkennen, heb ik me er gisteren moeten bij neerleggen. Brugge zal voor volgend jaar zijn. Ik heb deze week al vaak aan mijn vreugdekreten gedacht toen mijn inschrijving voor Brugge lukte. Nu zijn er iets minder kreten van vreugde. Berusting is het enige dat me rest. Het kan verkeren zoals Bredero ooit schreef.

Een paar weken rust en kine en hopelijk kan ik naar september, oktober toewerken om nog een wedstrijdje mee te pikken.

Wordt vervolgd ...

1 juni 2010

Lange tijd geen nieuws. Inderdaad de voorbije maanden zijn heel druk geweest en mijn prestaties op vlak van training zijn ondermaats gebleven. Ik besef ten volle dat traithlonnen naast karakter en doorzetting ook veel tijd en geduld van de mensen in je omgeving vergen.

De voorbije maanden zijn onwaarschijnlijk druk geweest met heel wat avondlijke uitstappen met klanten of voor zakelijke besprekingen en dus weinig of geen tijd voor training. De enige manier is dan overcompenseren in het weekend wat niet altijd het gewenste trainingseffect met zich brengt.

Daarnaast ook last gehad van mijn traditionele kwaaltjes waaronder pijn in de rug en last van mijn 'varissen' in mijn linker been.

De teloorgang is begonnen met naar het paradijselijke Mauritius te vertrekken. Teloorgang met een bord vol goesting. Inderdaad mijn programma was speciaal aangepast op 'Mauritius' met zijn ongelofelijke twee fitnesszalen. Ik heb er gelopen en gefietst op de 'spinners' maar 2h30' is het nooit geworden. Mijn maximum lag op 40' want tegen dan ging mijn tikker zodanig te keer door de warmte en de vochtige omgeving dat mijn hoofd op een stoompan begon te lijken. De airco in de fitness was ruim onvoldoende. Mijn belangrijkste sportieve wapenfeit is een diepzeeduik met de kinderen geweest waarbij we vroeger moeten stijgen zijn omdat mijn fles als eerste leeg raakte. Ik zal dit maar toeschrijven aan mijn sport hart en longen. Ik onthoud wel het paradijselijke eiland met ongelofelijk klimaat, turquoise zee, bounty-achtige stranden, ontwapenend vriendelijke mensen, overvloed aan smaken en dranken, dagelijkse massages en avondlijke Havana bij een goed boek met een glaasje rum. Wat hebben we genoten en wat hebben we pech gehad met de aswolk. 1 dag later en we hadden een week extra. 'Joke' want mijn belangrijkste 3 jaarlijkse proposal moest buiten dus OEF met kaiptalen.

Nadien is het niet echt meer goed gekomen. Nog enkele dagen naar Calabria om vastgoed te bezichtigen voor onze oude dag (fantastisch) en in mijn schema zaten meer gaten dan in een Emmentaler.

Veertien dagen geleden op woensdag 4 keer gebeld naar Orca Gnik om hem mijn forfait voor Oostkerke te melden, maar gelukkiglijk hebben we mekaar steeds gemist. Inderdaad tussen mijn oren zat op dat ogenblik een oersoep waar alles kon in ontstaan en dus ook donkere gedachten van opgave. Op donderdag toch maar gaan lopen en mijn snelste 12km ooit gelopen. De oersoep had euforie gebaard en ik zag het opnieuw gans zitten. De voorbije weekends keihard getraind met een topper vorige zaterdag 's morgens 11,5km in 51'45" en 's middags met de fiets naar Hazewinkel met de wetsuit in de rugzak en ginder zwemmen maar in het brrkoudebrr water en terug met de velo. Is eigenlijk niet zover tenzij je 4 keer fout rijdt. Uiteindelijk toch 90 km op de teller en zondag opnieuw de fiets op voor 60km.

Nog een tweede keer naar Hazewinkel geweest met de auto deze keer en het buitenzwemmen zag ik al gans zitten.

Zondag D-day. In de auto de gedachte 'waar ben ik aan begonnen' Makke die maar zat te praten over zijn Flandrien gevoel en dit is echt weer voor Flandriens. Zucht! Flandriens moeten niet in de Damse vaart zwemmen en hebben regenjasjes, warme pullekes, zalfkes die warmte geven en vooral ze zijn dat gewoon.

In Oostkerke aangekomen begon het te gieten ipv stilletjes te regenen en de wind nam met de minuut toe. Stormkracht is misschien te heldhaftig maar naar mijn maatstaven was het meer dan vliegt den blauwvoet .... op zee!

Tegen de middag bleef enkel de wind nog over en was de regen voorbij. Aan het startpunt gekomen en allen ingepakt als pinguins begon ik het echt koud te krijgen. Mijn wetsuit en twee badmutsen ten spijt maar ik had het koud.

Mijn te waterlating was nog ontstellender, het enige dat in het stinkende water ontbrak waren ijsblokjes! Een pint drink je niet koeler dan de temperatuur van dat water. Bij het startsein op de eerste rij vertrokken en gas geven met de gedachte misschien krijg ik het toch nog warm. Het water dat in mijn pak kwam deed mijn adem stokken, mijn hoofd onder water was bijna niet uit te houden, een echte marteling voor mijn sinussen. Links ademhalen was lastig omdat er veel wind zat en ik zo te veel water binnenkreeg. Ik had pijn aan mijn sinussen en heb verschillende keren gedacht hoe zot moet men zijn om hier in deze vieze stinkende ijzige smurrie te liggen.

Uiteindelijk op 14' en enkele seconden uit het water gekomen, wat redelijk goed is. Op het trapje kramp in mijn beide kuiten en in mijn schouders door de koude. Aangemoedigd door het publiek strompelen naar mijn fiets, pak uit en opnieuw fris in die wind. Extra truitje aan en de fiets op.

Even gewacht op Makke die kort na mij uit het water was om samen te rijden. Hij zit in een peletonnetje en ik haak aan, maar in bochten van de dorpskern lost die voor mij en met mijn ongelofelijke stuurmanskunsten moet ik mee lossen in de bochten. Maar er is hoop die voor mij heeft een tijdritfiets van specialized dus hij zal wel iets kunnen. Tweede ronde opnieuw wind volop op de kop en meneer valt stil, ik neem over leg me plat begin te stoempen tegen de wind. Ik doe teken om over te nemen maar meneer is verdwenen, ik heb hem er gewoon af gereden. Alleen verder dus. Uiteindelijk heb ik de 5 ronden alleen gereden met af en toe iemand in mijn wiel in de winderige zone die na enkele minuten moest lossen.

Ik heb alles gegeven in die verrekte wind. Nog nooit meegemaakt maar het speeksel en het snot (sorry voor de gevoelige lezer) werden door de hevige wind uit mijn neus en mond uitgezogen. Onwaarschijnlijk. 

Door deze omstandigheden veel te weinig gedronken en volledig verzuurd aan het lopen begonnen. Nog even terug moeten lopen om mijn hartslagmeter op te pikken en dan het schurend scharniertje. De voorbije weken geen enkele koppeltraining gedaan en ik heb het gevoeld. De eerste 3 à 4 km waren niet vierkant maar achthoekig. Afgezien. Ik dacht steeds die halve volgend jaar met Walter en Makke: ze kunnen den boom in, maar het zal zonder mij zijn.

Uiteindelijk is het lopen toch losgekomen en ben ik beter gaan lopen wat zeker niet betekent dat ik goed liep want de rek was van de veer.

Binnengekomen op ??? 2h34' à 2h35', ik ben vergeten af te klokken en het was al voorbij 2h36" toen ik bij een cola eraan dacht.

Ben ik tevreden? Uiteraard van de vier kwarten die ik gedaan heb was dit de zwaarste met voorsprong. Zou ik opnieuw vertrekken in dezelfde omstandigheden? Ik denk het niet. Ga ik ooit een halve doen en zou dit volgend jaar kunnen? Zou inderdaad kunnen. Hoe voelde ik me de dag nadien? Goed, geen enkele stijve spier maar wel rugpijn maar daar zit mijn beachvolley misschien ook voor iets tussen.

Long time dat ik nog iets op mijn blog pende. Maar de gedachte mensen te vervelen met mijn verhalen en de privacy vrees hebben gespeeld. Misschien tot een volgende schrijven.

Thanks Walter

21 maart

Vandaag echte pech gehad. In de namiddag vertrokken voor een rit met de fiets en na precies 11' plat gereden. Achterband misschien iets te hard opgepompt en glas op de baan, geen goede combinatie.

20 maart

Na mijn loop van deze morgen zag ik eigenlijk een mtb-tocht niet echt zitten, maar noblesse oblige en dus toch maar vetrokken. Aan Reppo de boodschap gegeven dat ik het rustig ging houden. Vertrokken langs het Fort richting MTB route Aalst rood groen en blauw. Deze MTB lus is ongeveer 58 km lang en heen en terug naar het dichtste aanknopingspunt is ongeveer 12 km. Dit wist Reppo niet en kwam voor hem als een verassing toen we ergens in de buurt van Gijzegem en Herdersem zaten.

Wij dus vertrokken voor een rustig ritje, beentjes opgewarmd op het Fort maar het ging niet echt soepel op dat ogenblik. Na 20' zijn we het Kravaalbos ingevlogen en eerlijk ik had ondertussen  superbenen gekregen. Mijn belofte om rustig te rijden was reeds lang vergeten en het eerste uur zijn we vrij snel door veld en bos geraasd, ttz mijn snelheidsmeter tikte constant tussen 23 à 27 km/h. Op veldwegen en naar onze normen is dat vrij stevig doorgereden.

Bij Reppo begon de motor te sputteren: hij gaf geen commentaar meer, zijn gezicht de kleur van zijn jasje (rood), zweten en wou constant stoppen om te drinken. Dus iets rustiger gaan rijden maar met de bordjes Gijzegem en Herdersem werd hij echt ongerust. Nog zo ver! UIteindelijk zijn we binnendoor langs mijn vroegere achtertuin (Aalst) naar de Leirekes gereden en via Opwijk terug naar Mollem gereden op souplesse. De laatste 5 km waren behoorlijk lastig met de wind pal op kop. Geen sprake meer van 30 - 35 km/h zoals op de Leirekes, maar eerder 20 à 22 km/h of het verschil tussen wind in de rug of op kop.

Nadien hebben we onze inspanning gevierd met een klein feestje onder ons en alle calorieën ten spijt we hebben ze heel snel overgecompenseerd! 

20 maart

Gisteravond marathonman met spouse en kids tegen het lijf gelopen en idd wijn en duvel waren van de partij! Deze ochtend een uurtje gelopen, eerste 45' aan een rustig tempo binnen 148 - 152 interval om te ontduvelen en laatste kwartier tussen 160-164 gelopen en dat ging veel vlotter dan die eerste 45'!

Straks nog eens met de MTB op pad samen met Reppo Gnik. Ik zie het zitten ;-) vooral daarna ...

19 maart

Vandaag een baaldag. Rond de middag met mijn wagen heel licht tegen een borduursteen gereden, maar de gevolgen waren nogal plat. Keuze tussen bellen voor hulp of zelf band versteken? Als getrainde atleet (kuch kuch) toch maar zelf proberen? Inderdaad in de handleiding staat niet hoe je een band moet vervangen! Is niet echt nodig omdat iedereen dat wel al een of meerde malen gedaan heeft, maar ik heb toch getwijfeld!

Kruk eronder, naar boven brengen, vijzen afschroeven ging als een fluitje van eencent, maar dan moest dat wiel eraf en z'on 265/45 zr 20 104 y mo van Pirelli is er niet gemakkelijk af te krijgen! Blijkbaar werd er vroeger door de constructeur nog vet aangebracht tussen velg en wielbasis waardoor roest en oxidatie geen kans kreeg, maar nu heb ik mij half kapot gesleurd en eindelijk met een beetje hulp van de brouwer is het eraf geraakt. Belangrijke lessen geleerd vandaag: lees de manual van je wagen en leg vooral handschoenen in de koffer! Ik zag er niet uit of hoe een kostuum in een overall kan veranderen.

Uiteindelijk met mijn thuiskomertje de garage ingesukkeld en een voorlopioge band opgelegd, volgende week twee nieuwe, ze waren toch juist versleten. Oef.

Dus iets vroeger gaan zwemmen dan gewoonlijk, ik had geen zin meer in dossiers en de rest na mijn avonturen. Opnieuw 2750 meter gezwommen in ijzig water! Koud koud koud! Het water was ververst en daardoor heel frissekes! Begonnen met 1500 meter zonder stoppen, vandaag moest ik langere stukken zwemmen en dus 1500 meter afgezien. Nadien nog oefeningen en benen gedurende 1000 meter. Het ging niet denderend, maar toch al beter dan woensdag.