13-10-12

La douloureuse

La douloureuse

 

In augustus 2010 wij dus naar de notaris. De maand, maanden voordien hadden we discussies gehad niet met de eigenaars, maar met de lokale specialisten in verband met de betaalwijze.

 L1050277.jpg

In België hebben we, terecht of onterecht, vertrouwen in de notaris, uiteindelijk is hij een openbaar ambtenaar en wordt hij benoemd door de Koning. In Italië ben ik er nog niet uit, maar zeker is dat hij niet dezelfde rol vervult als in België. Een belangrijk verschil is dat onze Belgische notaris ook de betaling regelt, ttz hij ontvangt voorschotten edm op zijn derde rekening en zorgt dat die terecht komen bij de verkoper. Mocht er een probleem zijn met de hypotheek, belastingen edm dan zal hij eerst, op basis van zijn onderzoek deze schulden aanzuiveren, vooraleer aan de verkoper het saldo te betalen. In Italië komt de notaris niet tussen voor de betaling en betaal je aan de makelaar. Maar quid als er geen makelaar is en quid als je die niet vertrouwt en nog erger quid als er schulden zijn die niet gezien werden? Onze hypotheekkantoren werken al met vertraging maar hoe zit dat ginder Italië?

 

Wees gerust men is daar zeker niet sneller dan in België, of misschien moet ik zeggen wees ongerust. De afrekeningfactuur voor het waterverbruik 2009 hebben we pas in 2012 ontvangen het zou dus best kunnen dat ...

 

Nu blijkt wel dat op dat vlak de notaris toch behoorlijk werk levert, er geruime tijd tussen de compromis en de akte zit en er in Italië of moet ik zeggen Calabria, veel minder krediet gegeven wordt dan in België. Calabresi bouwen en verbouwen tot hun geld op is en wachten dan tot ze opnieuw geld hebben. Sommige huizen zijn dan ook permanente werven. Men kent er ook het systeem van de bifamiglale of gewoon meergezinswoning. Dit betekent dat de grootouders beneden wonen, de zoon of dochter op het eerste verdiep en het tweede verdiep staat of zal klaarstaan voor als dochter of zoon uitvliegt of beter gezegd naar boven vliegt.

 

Terug naar ons verhaal. Wij al maanden akkoord met de verkopers om te betalen met Belgische bankcheques maar de adviseurs maar blijven aandringen op de veiligheid, inbaarheid van die cheques. Uiteindelijk zijn ze gezwicht maar het heeft enkele voeten in de aarde gehad.

 

Volgende thema: ‘wat officieel en wat niet officieel?’ Na de calcio de belangrijkste sport van het land of misschien wel voor het calcio de belangrijkste sport. Als plichtsbewuste of moet ik zeggen belastingbewuste Belgen (Di Ruppo I bestond nog niet – those were the days) wensten we alles officieel te betalen en zeker niets in het ‘zwart’. Leg dat maar uit aan Italianen! Hoe officiëler op de ladder van de autoriteit hoe heftiger verdediger van de nationale sport. De jammerklachten en jeremiades waren erger dan bij het verlies van de Wereldbeker voetbal. Kwamen we soms van een andere planeet? Nu moet je weten dat het sop de kolen niet waard is. De transactiekosten zijn merkelijk lager in Italië dan in België en bovendien is de basis voor berekening niet de verkoopprijs maar de  veel lagere kadastrale waarde (rendita catastale).

 

En dan komt het, de verkoper tekent en je geeft de cheques, je wilt tekenen en je mag niet! Neen je begrijpt onvoldoende Italiaans, dicit de notaio ook al heb je een  erkende vertaling je tekent niet. Tekenen gebeurt door je adviseur die je nog vlug een volmacht geeft.

 L1000876.JPG

Eind goed al goed enkele maanden later krijg je de officiële akten en uittreksels en heb je absolute zekerheid. Oef hoewel eenmaal buiten uit de studio legale, terug in de zon werd niet meer aan de douloureuse gedacht maar gingen we met lichte tred, als echte Italianen toasten met prosecco en ons ondertussen geliefde Nastrootje op ons nieuw verworven halve burgerschap.

00:38 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

De commentaren zijn gesloten.