18-10-12

Nigella

Nigella

 

Ik ben nooit een fan geweest van Nigella Lawson. Haar vormen waren in verhouding met de hoeveelheden boter, room en suiker in haar gerechten, inderdaad ze heeft twee maatjes verloren, 52 en 50, denk ik. En als haar techniek voor het snijden van groenten me al niet bevalt – ze gebruikt de schaar ipv het mes - dan is haar zoetgevooisd taalgebruik met  alle variaties op ‘lovely’, ‘comforting’ en ‘warming’ me iets te veel. Ze spreekt niet van fondant chocolade maar van ‘wonderful comforting dark chocolate’ of van  ‘wonderful lovely soft butter’ als ze boter bedoelt.

 

Dit alles om te zeggen dat ze een ongelofelijke opwaartse jump heeft gemaakt op mijn appreciatieschaal met: “Frankrijk, is dat niet dat irritante land onderweg naar Italië ?” Ook al is het om haar vader te plagen ze legt wel de vinger op de wond als het om de ‘cuisine’ gaat. De Italiaanse keuken richt de aandacht op het voedsel, wat ik vertaal naar producten, terwijl de Fransen enkel oog hebben voor de chef. Persoonlijk wil ik niet zover gaan en stellen dat Frankrijk een irritant land is want dat is het zeker niet, maar een tijdje geleden had ik het nog over ‘Sardientjes in Saint-Paul de Vence’ en mijn visie op het verschil tussen beide keukens: “Liefde en passie”, zie ik hier bevestigd.

 

Net zoals bij de oude Belgen begint alles bij de jacht, de visvangst en uiteraard de goede zorgen in de tuin. Elk huisje heeft in Calabria zijn tuintje. Overal waar een plat of bewerkbaar stukje grond ligt, worden er tomaten, peperoncini, zucchini, melanzane enz gekweekt.

 

Niet alle Calabresi zijn vissers of jagers maar toch wordt er ginder wat afgevist en afgejaagd. Er is eerst het seizoen voor de kwartels, duiven, houtsnippen en andere fladderdingen. Nadien opent de jacht op het everzwijn en is het hek van de dam. De jagers trekken met velen, vergezeld door tientallen jachthonden, de heuvels en bossen in voor ‘il cinghiale’ te schieten. 

 

Vorig jaar hebben we het geluk gehad om samen met onze bevriende jager Carmine en zijn kliek, een avondje ‘cinghiale’ te mogen eten. Alles eenvoudig maar oh zo lekker bereid door de ‘mama’, bijgestaan door de andere moeders en echtgenotes. De basis: het beste van het everzwijn, het recept: eenvoud en geduld.

Schermafbeelding 2012-10-18 om 20.00.34.png

Pasta al ragù di cinghiale is voor mij een openbaring geweest en hetzelfde gold voor de bollita di cinghiale en alle soorten salciccie, capicole, salame, grane, opgelegde groenten, enz die op tafel kwamen. Opgenomen worden als waren we familie, terwijl we de meesten van haar nog pluim kenden, is een van de sensaties die ik nooit zal vergeten. Als ik sommige verhalen lees over hartelijkheid en gastvrijheid vraag ik me af hoe we dit moeten betittelen? Onwaarschijnlijk is de gedachte die steeds bij me opkomt als ik erover denk. Sommige scenes uit films of sommige reclames voor Italianse producten – van het merk Bertolli bijvoorbeeld – zijn zwakke persiflages van wat we meegemaakt hebben. Gevolg was wel dat we naar huis gerold zijn, geen schoteltje op tafel mocht onaangeroerd blijven. Net zoals het fruitpapke van een baby kregen we de ene al betere dan de andere lokale specialiteit op ons bord gedresseerd. Schermafbeelding 2012-10-18 om 20.23.29.pngUiteraard stroomden de lokale wijnen rijkelijk en werd er afgesloten met ‘caffè’, amaro en liquirizia. Amaro Petrus Boonekamp, PETRUS L’AMARISSIMO CHE FA BENISSIMO! Ik heb hier slechts een woord voor ONDRINKBAAR, moet wel het recept is oorspronkelijk Hollands.

20:35 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

De commentaren zijn gesloten.