10-11-12

Ik begin het te begrijpen

We ontbijten opnieuw op ons terras, de zonnebril is een must have attribuut en dit niet enkel voor de mode. De ochtendzon is fel en kleurt de hemel in een ‘azzurro’ die je dat ongelofelijk zomers gevoel geeft. Sommige tinten blauw associeer ik onmiddellijk met de zomer. Een erfenis uit mijn jeugd toen de zomers nog goed waren. Hoewel alles uit onze jeugd lijkt beter dan vandaag en het is waarschijnlijk ons herinneringsproces dat een loopje met ons neemt. Toch is er iets unheimisch dat aan me knaagt. De dag van vertrek komt dichterbij. We hebben nog een paar dagen maar toch.

IMG_1369.JPG 

Zonder verwaand te willen overkomen, het leven heeft me een aantal kansen geboden om op een aantal plaatsen in de wereld te komen. Overal, of toch bijna overal, ben ik met veel plezier heengegaan en telkens was ik blij of op zijn minst niet ongelukkig om terug naar huis te keren. Hier ligt dit veel moeilijker. Hier laat ik een aantal dingen en mensen achter wanneer ik terugkeer naar huis, die ik zal missen. Een gevaarlijk statement! Gebeurtenissen - 18785.jpgDubbelzinnig? Laat ik dan niets achter in België? Zijn er geen dingen, mensen of activiteiten die ik achterlaat of zou missen in België? Uiteraard, geen discussie mogelijk,  er is de familie, de vrienden, enz. Maar hoe houd je dat in evenwicht als je beide hebt op twee plaatsen meer dan 2000 km van elkaar verwijderd? Door te skypen, te bellen of te sms’en? Misschien. Door erover te schrijven? Ook. Waarom? Het antwoord is denk ik eenvoudig te vinden, namelijk om te delen. De goeie dingen des levens hebben geen of minder waarde zolang je ze niet deelt. Wat is een lekker glas wijn, een goeie Single Malt of een goeie Havanna sigaar waard als je ze alleen gaat drinken of roken?

 

Ik begin het te begrijpen.

De commentaren zijn gesloten.