06-01-14

Het fietsanker

Het fietsanker

 

De laatste dagen is mijn mobiliteit iets minder en ‘per force’ heb ik meer tijd om voor dit scherm te zitten. Toeval wil, hoewel Calabria en Italia favoriete zoektermen zijn, dat ik op enkele filmpjes stuitte die me aangenaam verrasten en dus graag deel.

 

fietsen, calabria, italia, triatlonRocco Munno, de fietshersteller van Amantea, doet me aan een van onze eerste verblijven in Calabria denken. Voorjaar 2010 en we zetten onze eerste schuchtere stappen in de streek, bijna zoals Bambi op het ijs. Na twintig jaar vakantie en uitstappen in het ‘sopra Roma’ gedeelte dachten we dat Italië voor ons geen geheimen meer had.

Italiaans verstaan ging vlotjes en spreken viel ook nog mee want we kregen steeds de juiste plats aan tafel besteld. Over pizza, pasta, pesce en carne hadden we niets meer te leren. Het Gebeurtenissen - 12585.jpgItaliaanse, passionele ‘savoir vivre’ van mama Miraccoli  of Bertoli kenden we van televisie en in het Noorden hadden we daar zelf af en toe een glimp van opgevangen. Wie Calabria zegt, zegt uiteraard onmiddellijk maffia en criminaliteit. We waren op onze hoede en verwachtten ons aan alles. Dit was onze ‘state of mind’ toen we in het voorjaar 2010 naar Calabria vertrokken.

 

Met de triatlon wedstrijden voor de deur moest er ook nog getraind worden en via via, zo functioneert het Zuiden, konden we twee fietsen lenen bij Rocco Munno. Wij Belgen, thuis rijdend op een ‘topfitte’ racefiets moesten nu de baan op met twee fietsen die gereanimeerd waren uit de onderdelen van minstens vijf gewezen tweewielers. Bij ons vertrek zei Rocco iets van ‘attento’ en van ‘partire prima le sei’? Na 500 meter begrepen we de ‘attento’. Fietsers worden getolereerd op de weg en daarmee is alles gezegd. Fietspaden moeten er nog uitgevonden worden en de volle witte middenlijn, bij ons staande voor een inhaalverbod, wordt ginder als een bijkomende rijstrook beschouwd. Gebeurtenissen - 17692.jpgTwee kilometer verder begrepen we ook de ‘partire prima le sei’. Zon, 30 graden of meer gecombineerd met steile bergop geeft het fietsen net dat ietsje meer. De bergop heeft ook zijn voordelen. Hoe hoger je komt met je fiets hoe minder verkeer je tegenkomt. Eigenlijk is het zo dat wanneer je de SS18 (SS staat superstrada) verlaat, je ook het verkeer verlaat. Uiteindelijk is het fietsen, hoe zwaar ook, ons goed bevallen. Na elke bocht een nieuwe uitdaging bergop, maar tevens een vergezicht met veel prentkaartwaarde. Dus toch bij Rocco afgepingeld en drie nieuwe ‘Lombardo’ mountainbikes besteld voor de prijs van een halve bij ons.

 

 

En wat hebben we geleerd vandaag? Wel Piet ondertussen hebben we geleerd dat Calabrees en Napolitaans onze taal in het Zuiden sterk beïnvloeden. Dat de beste pizza, de Napolitaanse is. Dat de beste pasta die uit Gragnano is. Dat vis uit de zee op je bord moet springen en als het even kan in ‘aqua pazza’ of fritti. Dat de olijfolie van je eigen bomen de beste is. Dat de passata van Emilia ongelofelijk is. Dat Maffia in Calabria ‘Ndrangheta heet. Dat in ons dorp en in de nabijgelegen dorpen de criminaliteit naar onze maatstaven heel goed meevalt. Dat de SS18 veel gevaarlijker en dodelijker is dan de maffia en dat de zware Lombardo-mountainbikes beter gebruikt kunnen worden als anker van een boot dan als fiets.

De commentaren zijn gesloten.