23-01-14

‘Fare la notte’ heeft een speciale betekenis.

‘Fare la notte’ heeft een speciale betekenis.

 

IMG_4730.jpgTijdens mijn laatste verblijf in Italië, heb ik mijn lokale vrienden het heuglijke nieuws gebracht van de kleine medische ingreep die me te wachten stond. Toen dacht ik nog dat een heupprothese een ‘kleine’ ingreep was, ondertussen weet ik dat het geen ‘walk in the park’ is.

 

In hun eerste reactie vroegen ze me onmiddellijk ‘chi farà la notte’? De vraag betrof niet wie ’s nachts in het ziekenhuis dienst heeft, maar wel welke vriend of welk familielid me ’s nachts, na de operatie, zou bijstaan. Verbijstering alom toen ze begrepen dat ik die eerste nacht, net zoals alle andere nachten in het ziekenhuis, alleen zou doorbrengen. Na de uitleg over de kwaliteit van ons medisch systeem en onze ziekenhuizen waren ze al iets meer gerustgesteld en hoefde dus niemand de 2000 km te overbruggen om me in mijn lijden te begeleiden.

 

Nu, na net ontslaan te zijn uit het ziekenhuis, zijn er enkele bedenkingen, bedankingen en veel voorkomende misverstanden die ik wens te delen.

 

Het ziekenhuis, de arts en het verplegend personeel.

Het ziekenhuis van mijn keuze, was niet het ziekenhuis van mijn keuze. Via enkele familiale vertakkingen, toch iets dichter dan Adam en Eva, ken en vertrouw ik een chirurg, die op mij het betere carrosseriewerk uitvoerde. Zonder op de feiten en de resultaten vooruit te lopen kan ik nu al zeggen top! Door hem te volgen ben ik bij het Iris ziekenhuis Bracops terechtgekomen. Bracops was eerder een verlegen en enigszins verontschuldigend antwoord op de vraag waar ik me zou laten opereren. Wie Brussel, Anderlecht, Franstalig, anderstalig, allochtoon en ga zomaar door combineert met heupprothese, doet menigeen de wenkbrauwen fronsen. Met alle respect voor alle Vlaamse autochtone verpleegsters en verplegers, ik kan enkel zeggen dat ik fantastisch verzorgd ben door Franstalige, Nederlandstalige, twee- of meertalige verplegers en verpleegsters met roots in Brussel, Marokko, Libanon, La Réunion, Congo, de Caraïben en nog vele andere landen. Opnieuw top! Een positieve ervaring en een verrijking wat mij betreft.

 

Het medeleven.

Iedereen in een ziekenhuis heeft graag visite. De dag begint vroeg en eindigt laat, of gewoon niet als je ’s nachts niet slaapt. Elke afleiding is dus meegenomen, zeker als je 5 dagen op je kamertje ligt, zit en hangt. Tot mijn grote verrassing is er veel afleiding geweest! Vrienden, collega’s en familie waren aanwezig in grote getalen. Sommigen hadden er ’s avonds meer dan 100 km voor over, anderen moesten moeilijke professionele verplichtingen verschuiven en herindelen, maar ze stonden aan mijn bed. Bij al dit kan ik enkel blij en fier zijn om zulke mensen te kennen! Bedankt.

En ook mijn echtgenote, gemalin, eega, gade, vrouwtje hing als een schaduw rond mijn bed om de goede zorgen in het ziekenhuis te superlativeren. Ik ben een gelukzak.

En dan zijn er ‘mijn Italianen' die me bedolven hebben onder de berichtjes van medeleven, steun en zoveel meer. Elk moment van de dag liepen er berichtjes binnen en waren ze bekommerd om mijn toestand en evolutie. ‘Fare la notte‘ is me heel duidelijk geworden, een universeel begrip: vriendschap, steun, medeleven, liefde en je ook een beetje opofferen voor je vriend of geliefde.

 

che c'è di più bello?

De commentaren zijn gesloten.