01-05-14

‘Tutto è facile e niente è facile’

‘Tutto è facile e niente è facile’

IMG_5947.JPG

 

Het waren weer zotte dagen in het zuidelijke Calabria. De intensiteit van het weerzien met de mensen is moeilijk onder woorden te brengen. Hoe moeilijk het is om afscheid van hen te nemen zo vreugdevol is het weerzien. L1030631.JPGDe eerste avonden van ons verblijf zijn steevast bezet met uitgebreide diners - ‘cene’ – ten huize van vrienden waar de uitbundigheid van het gezelschap en de warmte van de vriendschap slechts overtroffen wordt door de gigantische hoeveelheden voedsel en drank. Uiteraard is wat op tafel komt meestal des huizes en dus van een kwaliteit en een versheid die alle inspanningen van de Colruyts, Delhaizes enzo ten spijt, wij in België niet kennen. Telkens opnieuw, zelfs na meer dan 25 jaar ‘Italia-gang’, is elke avond opnieuw een ontdekkingstocht door de gerechten die op tafel verschijnen. L1030639.JPGDat we zoveel mogelijk de producten van het seizoen moeten eten is zelfs voor ons geen geheim, maar of dit altijd toepasbaar is op wat op ons bord komt is zeer de vraag? Hier in Calabria wordt meer naar de seizoenen geleefd en tijdens ons vijfde voorjaar in de ‘Mezzogiorno’ zijn we opnieuw getrakteerd op een L1030826.JPGresem delicatessen uit de zee en van op het land, waar geen einde aan lijkt te komen: asparagi selvatici (wilde asperges), carciofi (artisjok), fragole (aardbeien), agnello (lam), capretto (jong geitje), intestine di capretto[1], soppressata, capocollo, rosamarina calabrese[2] IMG_6072.jpg(bianchetti of neonata di sarda), sepia (inktvis), pesce spada (zwaardvis) en niet te vergeten acciuga (ansjovis).

 

Uiteraard wordt hier veel aandacht besteed aan wat op tafel komt en misschien krijgt men bij het lezen de indruk dat we hier enkel van tafel naar dis strompelen. Mijn weegschaal zal dit uiteraard bevestigen, maar toch is het niet zo. Telkens we naar ginder trekken heb ik ergens een planning in mijn hoofd van de dingen die ik wil en soms moet doen, maar telkens opnieuw slaag ik er niet in meer dan een fractie te realiseren. De oorzaken hiervan zijn te zoeken in de voorzienigheid en de onvoorzienigheid die onze wegen bepalen, maar toch is het meeste te verklaren door de ‘Italiaanse lucht’. Tijdens een van deze onvoorziene omstandigheden stonden we weeral te wachten op een arts, nadat we enkele stadia verder geraakt waren waren dan de ‘pronto secorso’, toen een mede wachtgenoot het Italiaanse ‘essere’ (zijn) of anders gezegd de invloed van de ‘Italiaanse lucht’ samenvatte in de uitspraak: ‘Tutto è facile e niente è facile’. Inderdaad alles is makkelijk zolang je er niet aan begint. Wat is er nu moeilijk aan even de bank binnen en buiten lopen? Alles, hier begint het al met het zoeken en memoriseren van de openingsuren waar geen enkele logica in schuilt. Wanneer je dan toch ‘tijdig’ bij de bank geraakt, moet je nog binnen geraken via een alle logica tartend automatisch beveiligingssysteem. Eens binnen zou je blij moeten zijn met slechts drie personen voor je, mocht het niet zijn dat dit het equivalent is van drie levensverhalen die moeten verteld worden tijdens het veelvuldig afstempelen van tientallen documenten in zeventienvoud. Hier denkt men werk is werk, ook al dient het tot niets. Het valt niet te begrijpen, hoe ze er dan in slagen om je na twee uur opnieuw te laten ontsnappen via het mekkerende beveiligingssysteem, met een onvoldaan gevoel, omdat je met zekerheid weet dat je heel binnenkort hier terug dezelfde tantaluskwelling moet ondergaan! De meesten zullen hier denken dat dit niet mogelijk is, te stereotiep, afgezaagd en overdreven, maar ik kan enkel vaststellen de bureaucratie in Italië verheven is tot een kunstvorm.

 

L1030691.JPG

Ons Paasverblijf was naar onze maatstaven redelijk bewogen. Uiteraard waren er de vele ‘pranzi’ en ‘cene’, maar toch was er die ene ‘pranzo’ die eruit sprong en niet enkel vanwege de speciale gerechten, maar vooral door de aanwezigheid aan onze tafel van de Britse tv-kok, Francesco Mazzei. Een belevenis de kok van L’Anima’ bij ons aan tafel. We beleefden ook willens nillens enkele spannende avonturen bij de arts, de pronto secorso en het ziekenhuis. Je moet maar enkele blindedarmachtige symptomen hebben om per gevolg de duistere kant van de Italiaanse gezondheidszorg te ervaren.

L1030763.JPG

Er was de tocht door de sneeuw in de Sila met bezoeken aan een salumeria, een casefioccio en een pasteficcio. Nadien was niet alleen onze maag, maar ook onze wagen afgeladen vol met de delicatessen uit de Sila. Schermafbeelding 2014-05-01 om 21.23.16.pngPalmzondag was problematisch, er was een tekort aan palmbladeren door de punteruolo rosso della palma of gewoon de rode palmkever. Eigenlijk doet dat kevertje niet zoveel kwaad, maar zijn kroost vreet alle palmbomen van binnenuit op. Hoewel oorspronkelijk uit Maleisië, zouden volgens sommigen de Chinezen hierachter zitten. Er waren de uitstappen met de visserssloep en de vangst van vissen met onuitspreekbare namen, de ‘sepie’, enzovoort. Schermafbeelding 2014-05-01 om 21.25.24.pngEr waren ook de meduse 'velelle', ook wel ‘Barchetta di San Pietro’genoemd, die zomaar rondzeilen op zee en met massa’s op het strand aanspoelen omdat de wind slecht zit. Er was criminaliteit op zee met de onrustwekkende verdwijning van alle visnetten van Campora. Tot daar een kleine bloemlezing uit de lotgevallen van enkele Vlamingen in Calabria. Met meer dan 1300 foto’s en heel wat filmmateriaal zal het zeker niet aan inspiratie ontbreken om de komende weken, maanden lectuur te spuien, alleen waar en met wat beginnen en vooral waar de tijd vinden om achter dit scherm te kruipen want nog enkele weken en we zijn opnieuw op weg om avonturen te beleven in het zalige Calabria.

 

IMG_9711.JPG

 



[1] darm of ‘trippes’ van een jong geitje

[2] Pasgeboren sardientjes en ansovisjes

Post een commentaar