05-04-15

Ballekes in tomatensaus van de Hilton

 

 

De pen, of moet ik mijn toetsenbord zeggen, heeft het voorbije jaar de strijd tegen het blanco vel verloren, maar het tij is misschien aan het keren. Gebrek aan belevenissen, gedachten en plannen is er zeker niet geweest, alleen was er dat kleine duiveltje dat inkt laat verstenen. Soms waren ze met meerderen, die duiveltjes, of sloegen ze samen de handen in elkaar tot een grote duivel. De paarse stola, het wijwater, het kruisbeeld, het Rituale en vooral Alitalia hebben de klus geklaard, en dus verschijnen de zwarte tekens opnieuw op het blad.  

 

IMG_5947.JPG

Met de lente in het verschiet wordt er ook heel voorzichtig aan de zomer gedacht. Er moeten plannen gesmeed worden om maximaal de zomer, de zon en de warmte te benutten en wat is een beter oord om hier over na te denken dan Calabria?

 

Bewust kiezen we steevast voor Alitalia en niet voor Ryan Air, want Rome Fiumicino is voor ons een fantastisch begin van de vakantie. Vertrekken op vrijdag rond 18.15h, landen rond 20.00h in Fiumicino en dan drie kwartiertjes naar Ferrari in de B-vleugel vooraleer door te vliegen. Beter dan de auto’s is de tenuta van de bollicina Ferrari. De Ferrari Brut 100% Chardonnay, of hoe Italianen zich proberen te meten aan onze Champagne[1], is tussen twee vluchten in de ideale opsteker. Wat is er beter dan een lekker glas fris sprankelende prosecco, een bordje met een verse buratta[2], rauwe groentjes, olijfolie, brood en zicht op al die watertandende madammen in de ‘sakkosjen’ winkel van Furla aan de overkant? Ik weet nu wat niet beter is: de ballekes in tomatensaus van de Hilton!

 

Het begon goed op Zaventem, met stiptheidsacties van het douane personeel en ramp oh ramp van het computersysteem. De software van het inchecksysteem had er de brui aan gegeven en alles en iedereen diende manueel ingecheckt te worden. Opvallend was de verweesdheid van de Swissport medewerkers, die in ijltempo heropgeleid werden om reizigers en bagage het juiste pad op te sturen. Ervaren gelijk we zijn, schatten we de kans groot in dat onze valies ergens in Venetië zou belanden terwijl wij eindeloos zouden wachten aan de bagageband in Lamezia.

 

Niets van dit alles.

 

De stiptheidsactie viel goed mee want iedereen stond aan de check-in te verzuren en dus al die moeite van deze overwerkte ambtenaren voor niets.

Wat niet meeviel was de vertraging van bijna anderhalf uur van ons vliegtuig. Bij het vertrek van de vlucht Roma – Brussel had een bezopen passagier het iets te bond gemaakt en werd hij uit het vliegtuig gezet. Uiteraard ging dit gepaard met zijn ver te zoeken bagage, of anders gezegd, daar gingen onze plannen om even te genieten tijdens onze overstap. Hoewel we veel vertrouwen in de goede afloop hadden, want hoeveel keer hebben wij niet gewacht op verlate vluchten van medepassagiers, bleek dit misplaatst te zijn. We zijn inderdaad een kwartier voor het vertrek van onze volgende vlucht geland, maar de piloot van deze volgende vlucht wou op tijd thuis zijn, misschien had hij gehoord van de ballekes in tomatensaus en daardoor hebben wij mogen kennismaken met het treurigste Hilton hotel waar ik ooit geweest ben.

 

Op Goede Vrijdag wordt er boete gedaan, eet men geen vlees, zijn er processies, zijn er kruiswegen en dan zijn er wij die niet op onze bestemming geraken. Voor de Italianen is het een nationale sport, een hobby, door sommigen tot prof status verheven, voor ons een kruisweg die zijn gelijke niet kent: aanschuiven en wachten! Dus na het wachten en aanschuiven aan de check-in, komt het wachten met vertraging naar het vliegtuig met vertraging, gevolgd door het aanschuiven voor het boarden, het aanschuiven in het gangpad wachtend op die ene persoon met een valies in plaats van een trolley die de wetten van de meetkunde uitdaagt, aanschuiven met het vliegtuig op de startbaan en dan gaan we weer aanschuiven om het vliegtuig uit te geraken, de bus op te geraken en geholpen te worden aan de infobalie, want we hadden onze vlucht gemist. Een nieuwe boardingpas krijgen voor de vlucht van morgen, een voucher krijgen voor het hotel, op de bus naar het hotel, aan de balie van het hotel nogmaals inchecken en dan zijn er rond middernacht de balletjes in tomatensaus vlakbij de luchthaven van Roma Fiumicino, in het meest deprimerende Hilton hotel ooit, te midden van laadkaaien, beton, afrasteringen, prikkeldraad, het obligate vuil en het onkruid als enige groen van betekenis en waar de enige vrolijkheid komt van de oranjegloed van de natriumlampen van de straatverlichting. Dus vergeef mij Heer want ik heb gezondigd en ballekes gegeten op deze goede vrijdag.



[1] België voert jaarlijks bijna 10 miljoen flessen in en is daarmee vierde in de wereldstand. Bedenking hierbij is dat er nog eens naar schatting 5 à 7 miljoen flessen binnenkomen via de koffers van onze auto’s of via autobussen. Tel dit alles samen en bedenk dan dat nummer een, de Britten met veel meer zijn dan wij, zodat wij, per capita waarschijnlijk kampioen zijn in het door onze keel laten stromen van deze godendrank.

[2] De buitenkant is gemaakt van mozzarella en de binnenkant is een combinatie van mozzarella en room, waardoor de kaas een zeer romige en zachte smaak krijgt.