11-08-15

De grote vakantie wedstrijd

vakantie, calabria, italia, fiumefreddo

De grote vakantie is altijd synoniem geweest voor reizen. Was het niet om te leren, dan was het zeker om uit te rusten en plezier te maken. Bij plezier maken komt al gemakkelijk een natje en een droogje te pas en voor je het weet, sta je terug thuis met enkele kilootjes erbij. Dit jaar zou het niet gebeuren want elk jaartje erbij, maakt het afscheid van elk kilootje weer iets moeilijker. De dagelijkse wandeling van mijn vorig verblijf had de schade enigszins beperkt, maar schade was er wel degelijk geweest en dus waren meer draconische maatregelen op hun plaats. Vanuit de eigen rangen kwam er druk om mijn middagse kookexperimenten met de plaatselijke verse lekkernijen te beperken tot tomaat met mozzarella of met tonijn en heel af en toe een verdwaald visje op de grill. Pasta was een woord dat niet vernoemd mocht worden. Mijn familie, ooit mijn medestanders, had zich gekeerd tot de vijand; ik als enig lid van mijn Witte Brigade zou het moeilijk krijgen in mijn verzet. Mijn gelukkige momenten, het mes in de hand snijdend in de groenten op mijn snijplank, het geluid van de pruttelende saus in de pan, de rijke geuren er rondom met een proevertje af en toe, zouden me door het collectief van een lijnende familie en aanverwanten ontnomen worden. Vanwaar die zware straf? Wat had ik fout gedaan om dit te verdienen? In juli is Calabria de tuin van Eden voor elke welopgevoede amateur van lekker eten en koken, overal zie je bergen aan variëteiten groenten, fruit, vis, schaaldieren, … en dan mag je er niets mee doen of anders gezegd de tantaluskwelling bij uitstek. Zelfs zonder de druk van mijn familie had ik beslist om een tandje bij te steken in het gevecht tegen de kilo’s. Ik zou inspanningen gaan leveren, lange aerobe inspanningen om calorieën te verbranden, veel calorieën te verbranden. Mijn plan was vrij eenvoudig, ik ging gedurende een week al fietsend door een stukje van Calabria trekken. Eigenlijk staat dit gewoon synoniem voor onverantwoordelijk gedrag. Je kan dit ook ‘jezelf overschatten’ noemen of het surrogaat voor de gemiste tienerreis noemen, ik noem het een onvergetelijk avontuur waar ik op elk moment van genoten heb, ook al waren de omstandigheden met momenten barbaars. Wordt vervolgd.    

De commentaren zijn gesloten.