23-08-15

Ikea stapelbed aka bagagerek

 

IMG_0003.JPG

Achteraf de mooi blauwe Thüle tassen, met ingenieus draagrek, evalueren is een moeilijke opgave. Enerzijds hebben ze goed dienst gedaan, bleken ze heel handig te zijn om aan en af te klikken van de fiets en zelfs zonder draagriem waren ze makkelijk te dragen. Anderzijds heb je geen keuze, je kan niet zonder draagtassen vertrekken, je hebt iets nodig om je bagage en vooral je teveel aan bagage met je fiets mee te sleuren. Blijft uiteraard de vraag waarom Thüle? Thuis heb ik, tot mijn algemene tevredenheid, een fietsenrek van Thüle om de fietsen op de wagen te plaatsen. Nochtans, wanneer je fietstassen intoetst op dat vermaledijde, reclame hoestende en je vrije wil ontnemende Google, dan krijg je alles behalve Thüle. Je krijgt draagtassen in alle vormen en maten, van alle soorten en merken met bloemetjesopdruk, spikkels, kleurtjes en noem maar op, maar enkel om aan een bestaande bagagedrager van je fiets te bevestigen. Maar laat een bagagedrager nu juist iets zijn wat op een mountainbike ontbreekt. Dus ga je zoeken naar ‘bagagedrager mountainbike’ en dan kom je wel bij Thüle uit. Op de sites van de ‘trekkers’ en de Sint-Christoffelspecialisten kom je opnieuw Thüle tegen en de filmpjes op Youtube laten je zien hoe makkelijk alles te plaatsen is, dus na zoveel plussen twijfelt niemand nog aan Thüle.

IMG_9996.JPGZoals te verwachten waren er ook enkele minpunten. De eerste minus was al meteen de prijs, toch als je voor- en achterwiel wilt volladen en dus twee draagrekken en twee paar zakken nodig hebt. Een tweede minus was hun gewicht. Toen ik ze in de fietsenwinkel onder de arm nam, was het al even slikken, te bedenken dat ze toen nog moesten volgeladen worden. Het ergste moest nog komen, want die tassen kunnen enkel bevestigd worden aan een bagagerek en dat bagagerek moet je zelf in mekaar steken en aan je fiets bevestigen. Blijkbaar heel simpel zoals te zien is op Youtube, maar geloof niet alles wat je ziet op Youtube. Thuis word ik in de watten gelegd door mijn fietsverkoper/technicus, maar helaas heeft hij geen filiaal in Calabria en diende de bevalling te gebeuren zonder de watten. IMG_9991.JPGDus aangekomen in Calabria, de fietsen opgepikt na een revisie bij een lokale fietshersteller, konden we de assemblage van de bagagerekken starten. Eikel punt was dat het reeds na twee uur ‘s middags was, het pokke warm was, we dorstig waren als kamelen en al even hongerig. Wij dus naar L’approdo, een lokaal restaurantje vlakbij voor een snelle hap. Ik had beter moeten weten, want snelle happen bestaan niet in Calabria. In het restaurant, op een zaterdagmiddag, was er een feestje aan de gang ter gelegenheid van ik zou het echt niet weten, maar toch hebben we van het een en het ander mee geproefd. De ‘rosato’ in flessen van een liter viel heel goed in de smaak bij de zomerwarmte en uiteraard was onze maaltijd niet compleet zonder amaro en grappa. IMG_9998.JPGHadden we ons niet voorgenomen om ons als echte atleten te gedragen en waren we niet akkoord dat fietsen in de warmte in combinatie met alcohol niet kunnen was? Veel beloven verzwakt het vertrouwen, dus was het vlees zwak geworden en is mijn compagnon na de lunch onmiddellijk in bed gekropen voor een deugddoende siësta aka roes. Daar zat ik dan alleen met mijn mecano waar ik drie handen en zeventien vingers voor nodig had.

 

Misschien is het me dankzij de promilles alcohol gelukt want noch de handleiding, noch de filmpjes op Youtube hielpen om die dragers met riempjes aan de fiets te bevestigen. Het ging zoals bij het Ikea stapelbed van Youp van ‘t Hek, bijna klaar met het laatste riempje en plots vlogen alle riempjes opnieuw los, dus kon ik mijn opbouw uit de spaken van mijn achterwiel beginnen vissen. Ondertussen was het 19.15h, tijd om mijn compagnon te wekken zodat ook hij de geneugten van het draagrek kon ervaren. Uiteraard, net als bij de geboorte van een tweede kind, was de weg gebaand en ging alles veel vlotter zodat we op tijd klaar waren met onze voorbereidingen en we nog een lekkere pizza konden gaan eten, kwestie van er stevig op te staan voor ons vertrek de volgende dag. Wordt vervolgd.

15-08-15

Ik ga op fietsreis en lees eerst:

fiets,the,giant,mtb

Het plan was eenvoudig, fietsen door Calabria met een oude zware mountainbike , met Thüle tassen aan de wielen voor de bagage, en getrainde benen als motor. De zware fietsen waren geen probleem want die hadden we, de aanschaf van de Thüle zakken waren, buiten de prijs, ook geen probleem, de getrainde benen waren een mooi plan en zijn een mooi plan gebleven.

 

Schermafbeelding 2015-08-15 om 20.02.53.png

Wil je met de fiets naar Santiago di Compostella of wil je het Gardameer affietsen, dan vind je zeker je gading op het internet met kaarten, gps-tracks, adviezen, meeneemlijstjes en reisverhalen. Wanneer je iets verder richting Zuiden wilt trekken, dan vind je heel erg weinig, eigenlijk vind je niets aan bruikbare informatie. Achteraf bekeken had hier het eerste alarmsignaal moeten klinken. Logisch want de moeilijkst te begane paden worden per definitie het minst begaan en dus ook het minst beschreven. Tijdens mijn winterse surfsessies op het internet had ik veel gelezen over de verschillende type fietsen die er zijn, soorten zadels, dubbele pikkels, de bepakking, de tenten en de zeilen die je nodig hebt. Alle beschrijvingen waren heel nuttige om in een klimaat als het onze te fietsen , met temperaturen die wij als normaal bestempelen ,en met een groot risico op regen. Wat me toen niet opgevallen was, waren de beschreven aard en kwaliteit van de wegen. Soms hoor ik de mensen klagen over de kwaliteit van onze fietspaden of de bulten in het jaagpad langs de Dender, maar op sommige momenten hadden wij de figuurlijke moord gepleegd om daar op te kunnen rijden.

Wanneer je de “do’s en don’ts” leest dan blijkt de kenner je af te raden om je tijdens de zomermaanden op pad te begeven op de Sint Christoffelroute. Dit had ik uiteraard gelezen, maar ik was hier snel voorbij gelezen, want uiteindelijk liggen Frankrijk, Spanje en de Pyreneeën aan de andere kant van de Middellandse zee, de warme kant van de Middellandse zee , en dus was dit een onbelangrijk detail voor onze Calabria trip. Opnieuw waren we aan een realiteit voorbijgegaan, naast de getrainde benen een essentiële zwakte in ons plan: omgaan met de warmte.

 

Dus ergens op een regenachtige zondagnamiddag, een lijstje in Excel gemaakt met alle dingen die ik zeker moest meenemen en dan beginnen spelen met  Naviki.org.

Naviki, met de ondertitel ‘paden verbinden’ is een heel behulpzame site voor de fietser, die je helpt om van punt A naar punt B te reizen met de fiets. Volgens datzelfde Naviki kan je op verschillende manieren reizen met de fiets: dagelijks, toeren, racefiets, mountainbike of kortste route. Achteraf bekeken is er slechts één manier om met de fiets te reizen en dit is door op de trappers te duwen en te stampen tot je op je bestemming bent.

navikiZeker zo leuk aan Naviki zijn de grafiekjes met de hoogtemeters en de te verbruiken calorieën. Van achter mijn scherm, in mijn bureaustoel heb ik toen kilometers afgelegd, calorieën verbruikt en hoogtemeters overwonnen al toerend, mountainbikend en racefietsend. Dagelijks en kortste route vond ik niet genoeg avontuurlijk klinkend en liet ik links liggen. Aan de hand van de verbruikte calorieën zag ik mezelf op het einde als afgetrainde atleet met Six pack en al terugkomen ten huize onze. Ik kan jullie nu al melden dat de Six pack bij de eerste helling overboord is gegooid wegens te zwaar, travel light is zeker geen loos begrip bij het trekken met de fiets, maar ik had een lijstje! Mijn lijstje in excel omvatte naast gereedschap, fietstassen, wisselstukken, kledij en medicijnen ook topografische kaarten, zonnecrèmes, fiets-wandelschoenen, reepjes en gelletjes sportvoeding. Wat ik hier onthoud als heel nuttig zijn de fiets-wandelschoenen van Specialized, die ik naast de Wipp express de beste investering mag noemen voor de tocht. Specialized heeft in zijn gamma wandelschoenen met stevige zolen en verzonken spd-plaatjes in de zool, bij het stappen bergop met de fiets en op het gewicht van de fiets na, heel comfortabel en ik kan jullie bevestigen dat we veel gestapt hebben en dan vooral bergop.

Schermafbeelding 2015-08-15 om 20.07.21.pngEnkele dagen voor ons vertrek zegt een vriend zeiler me om zeker de Wipp express niet te vergeten. Elke dag onder de douche je kleren wassen en de volgende dag proper en zonder onwelriekende geurtjes terug aan de start komen geeft aan Wipp express een ratio gewicht versus nuttigheid die onwaarschijnlijk hoog ligt!

Krijgen een eervolle vermelding in mijn Oscars van de trekker: de skelettool van Leatherman en de Xtorm solarbooster en powerbank die ten aller tijden mijn gps en gsm opgeladen hebben gehouden. Hoe had ik anders mijn Naviki.org paden kunnen verbinden? Mijn medicijnenzakje en zonnecrème zouden een eervolle vermelding hebben kunnen krijgen, mocht ik ze thuis niet vergeten zijn, of wat vermogen kaars en bril, als je het lijstje niet gebruiken wil.

Waar je echt niets mee bent, zijn de topografische kaarten die ik via internet besteld had. Prachtig om in te kaderen en aan de muur te hangen. Hun makelij dateert uit de tijd dat Mussolini nog aan de macht moest komen in Italië en ze hebben die oude ambachtelijke “look and feel”, maar bleken van geen nut voor onze tocht. De repen en powergelletjes zijn ook af te raden, toch als er chocolade aan zit of wanneer er bosbessensmaak mee gemoeid is. Chocolade en meer dan 40 graden omgevingstemperatuur gaan niet tezamen, combineer dit met een soort van nougatine in een aluminiumfoliezakje en je hebt de ideale smodder waar peuters alleen maar jaloers op kunnen zijn en waar ik mijn handen mee aan mijn stuur heb vastgelijmd. Ook hier is achteraf de Wipp express heel nuttig gebleken. Powergells zijn bij normale temperaturen nog binnen te krijgen, maar eens de 40 graden voorbij is de smaak er een om te kokhalzen. Zeker zo effectief en veel aangenamer, is zorgen dat je een goede pasta eet ’s middags of dat je een panino met formaggio en prosciuto meeneemt voor onderweg. Wordt vervolgd.

11-08-15

De grote vakantie wedstrijd

vakantie, calabria, italia, fiumefreddo

De grote vakantie is altijd synoniem geweest voor reizen. Was het niet om te leren, dan was het zeker om uit te rusten en plezier te maken. Bij plezier maken komt al gemakkelijk een natje en een droogje te pas en voor je het weet, sta je terug thuis met enkele kilootjes erbij. Dit jaar zou het niet gebeuren want elk jaartje erbij, maakt het afscheid van elk kilootje weer iets moeilijker. De dagelijkse wandeling van mijn vorig verblijf had de schade enigszins beperkt, maar schade was er wel degelijk geweest en dus waren meer draconische maatregelen op hun plaats. Vanuit de eigen rangen kwam er druk om mijn middagse kookexperimenten met de plaatselijke verse lekkernijen te beperken tot tomaat met mozzarella of met tonijn en heel af en toe een verdwaald visje op de grill. Pasta was een woord dat niet vernoemd mocht worden. Mijn familie, ooit mijn medestanders, had zich gekeerd tot de vijand; ik als enig lid van mijn Witte Brigade zou het moeilijk krijgen in mijn verzet. Mijn gelukkige momenten, het mes in de hand snijdend in de groenten op mijn snijplank, het geluid van de pruttelende saus in de pan, de rijke geuren er rondom met een proevertje af en toe, zouden me door het collectief van een lijnende familie en aanverwanten ontnomen worden. Vanwaar die zware straf? Wat had ik fout gedaan om dit te verdienen? In juli is Calabria de tuin van Eden voor elke welopgevoede amateur van lekker eten en koken, overal zie je bergen aan variëteiten groenten, fruit, vis, schaaldieren, … en dan mag je er niets mee doen of anders gezegd de tantaluskwelling bij uitstek. Zelfs zonder de druk van mijn familie had ik beslist om een tandje bij te steken in het gevecht tegen de kilo’s. Ik zou inspanningen gaan leveren, lange aerobe inspanningen om calorieën te verbranden, veel calorieën te verbranden. Mijn plan was vrij eenvoudig, ik ging gedurende een week al fietsend door een stukje van Calabria trekken. Eigenlijk staat dit gewoon synoniem voor onverantwoordelijk gedrag. Je kan dit ook ‘jezelf overschatten’ noemen of het surrogaat voor de gemiste tienerreis noemen, ik noem het een onvergetelijk avontuur waar ik op elk moment van genoten heb, ook al waren de omstandigheden met momenten barbaars. Wordt vervolgd.