10-11-12

Ik begin het te begrijpen

We ontbijten opnieuw op ons terras, de zonnebril is een must have attribuut en dit niet enkel voor de mode. De ochtendzon is fel en kleurt de hemel in een ‘azzurro’ die je dat ongelofelijk zomers gevoel geeft. Sommige tinten blauw associeer ik onmiddellijk met de zomer. Een erfenis uit mijn jeugd toen de zomers nog goed waren. Hoewel alles uit onze jeugd lijkt beter dan vandaag en het is waarschijnlijk ons herinneringsproces dat een loopje met ons neemt. Toch is er iets unheimisch dat aan me knaagt. De dag van vertrek komt dichterbij. We hebben nog een paar dagen maar toch.

IMG_1369.JPG 

Zonder verwaand te willen overkomen, het leven heeft me een aantal kansen geboden om op een aantal plaatsen in de wereld te komen. Overal, of toch bijna overal, ben ik met veel plezier heengegaan en telkens was ik blij of op zijn minst niet ongelukkig om terug naar huis te keren. Hier ligt dit veel moeilijker. Hier laat ik een aantal dingen en mensen achter wanneer ik terugkeer naar huis, die ik zal missen. Een gevaarlijk statement! Gebeurtenissen - 18785.jpgDubbelzinnig? Laat ik dan niets achter in België? Zijn er geen dingen, mensen of activiteiten die ik achterlaat of zou missen in België? Uiteraard, geen discussie mogelijk,  er is de familie, de vrienden, enz. Maar hoe houd je dat in evenwicht als je beide hebt op twee plaatsen meer dan 2000 km van elkaar verwijderd? Door te skypen, te bellen of te sms’en? Misschien. Door erover te schrijven? Ook. Waarom? Het antwoord is denk ik eenvoudig te vinden, namelijk om te delen. De goeie dingen des levens hebben geen of minder waarde zolang je ze niet deelt. Wat is een lekker glas wijn, een goeie Single Malt of een goeie Havanna sigaar waard als je ze alleen gaat drinken of roken?

 

Ik begin het te begrijpen.

03-11-12

’t Is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zowat in februari

’t Is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zowat in februari

 

De voorbije dagen zijn vrij wisselvallig geweest. Hoewel wisselvallig op zijn Calabrees moet geïnterpreteerd worden. Naar onze normen zouden we het hebben over zomers weer met af en toe enkele druppels uit een verdwaalde wolk. Hier noemt men dat ‘bruto tempo’.

calabria, Italia, amantea 

’s Morgens op weg naar de bakker was het zicht op Fiumefreddo verblindend. De plensbuien van de voorbije dag hebben alle stof uit de lucht gezuiverd en het verzicht is prachtig. Heel in de verte is de sneeuw op de toppen van de Scilla goed te zien. Zou het dan toch winter gaan worden? Om te skiën wordt het toch zeker wachten tot half december. Later in de namiddag waren de witte toppen alweer verdwenen met als schuldige de Sirocco.

longobardi,calabria,amantea 

Vandaag werd de derde poging om de schotelantenne en bijpassende nieuwe ontvanger te richten naar Astra 1 afgebroken. Eigenlijk is ‘afgebroken’ fout uitgedrukt. Terwijl we op ons terras in het zonnetje ons ontbijt aan het nemen waren, kwam het telefoontje met de trieste tijding: ‘fa troppo bruto tempo per sistemare l’antenna parabolica’. Inderdaad er waren enkele druppels gevallen een tiental minuten voordien. Onze mensen in het bouwbedrijf moeten supermensen zijn. Hier vertrekken de bouwvakkers niet eens naar het werk als men nog maar denkt dat het zal gaan regenen!

 

IMG_1436.JPGDie avond stond naast een ruim assortiment van antipasti ook pasta con ceci en calemari con piselli op het menu. Onze trouwe vriend, visser en jager had zijn grootste gevangen inktvis apart gehouden. Een monster van meer dan 2,5 kilo. Blijkbaar hoe groter hoe malser en smakelijker de inktvis wordt. Jager en visser maar geen goede kok, maar geen gemis, zijn echtgenote Emilia compenseert dit met verve. Aan hun dis heb ik het steeds heel druk met het noteren of memoriseren van de recepten met alle ‘does en donts’ gratis bijgeleverd.

 

Ceci zijn kikkererwten en eigenlijk lust ik deze niet zo, maar in de pasta van Emilia een zaligheid. Op mijn vraag – en ik heb echt niet moeten aandringen - heeft ze deze pasta opnieuw bereid en opnieuw heb ik mijn bord uitgelikt.

 L1010847.JPG

Mijn muur begint stilaan vol te hangen met de avonden die in te kaderen zijn. Vriendschap, plezier, lachen, lekker eten en drinken, wie kent er een beter recept? Wanneer we rond 1 uur ’s nachts terugreden klokte de thermometer af op 22 graden. De zomer duurt hier blijkbaar iets langer dan bij ons.



Dit zijn de voor en na foto's.

19:19 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

31-10-12

Gaglioppo

Gaglioppo

 

De voorbije dagen zijn we enkele malen in zee gaan zwemmen, onwezenlijk als je bedenkt dat we eind oktober zijn. De aanblik van de zee is moeilijk te beschrijven. Heel rustig kabbelend aan het strand, met golfjes de naam golf niet waardig. Deze zee doet me nog het meest denken aan een blauw soortig marmer, geaderd met kleurvariaties in blauw waar de stromingen elkaar proberen te kruisen.

 Gebeurtenissen - 16618.jpg

Vandaag is mijn familie aangekomen vanuit Charleroi. Inderdaad met Ryanair en voor één keer met een vertraging van een half uur wegens ijs op de vleugels door de nachtvorst. Hier aankomen met een stralende zon en 26 graden is wat je noemt een shock, een positieve uiteraard. De jassen en truien vlogen snel achterin de auto, venstertjes open en op weg naar huis. De verwachtingen voor de komende dagen zijn niet rooskleurig.

 IMG_1316.JPG

’s Morgens rond 9 uur was het al drukkend warm. De lokale zeelieden wisten het al. De verwachtingen zijn niet goed – er komt storm – het warmtefront wordt naar ons toe geduwd gevolgd door wind met snelheden tussen 30 en 40 knopen – afgezwakt want rond Sardegna was dit nog 60 knopen - gevolgd door het koudefront. Nu twee dagen later weten we wat dit betekent. Van rustig kabbelend water is er geen sprake meer en van zwemmen zeker niet meer. Het marmer is opgebroken en een kolkende massa water van kort aan mekaar geregen golven stort zich op het strand. De zeelui hadden het geweten. De dag voordien was de bulldozer naarstig aan het werk om dijken van zand aan te leggen rond de restaurantjes en bars op het strand. Ik ben benieuwd?

 IMG_1304.JPG

De laatste avond met de overgebleven collega’s moest afgesloten worden bij Franco in de Bar dello Sport, tevens van de partij mijn goede vriend Salvatore, mijn lokale medeorganisator van onze strategische teambuilding. Hoewel Italiaans niet echt een gemakkelijke taal is, is het opmerkelijk hoe vlot mensen met elkaar communiceren als ze maar over de juiste ingesteldheid beschikken en voldoende Gaglioppo en de Cabernet Sauvignon uit een en dezelfde fles hebben gedronken (Gravello een schitterende Calabrese rode wijn). De gerechtjes met een due coltelli gehalte (Gambero Rosso) zullen ook hun steentje bijgedragen hebben.

 L1010789.JPG

Net op tijd zijn ze vertrokken om een zomerse herinnering aan Calabrië mee te nemen. Enkele uren later en het werd met momenten apocalyptisch. Gisteren moest ik denken aan die typische scene uit een piratenfilm, waarbij het door piraten achtervolgde schip plots een mistig gebied induikt. Boven zee kwam zo een gebied op ons af, met heel wat minder suspense en in plaats van mist neerplenzende regen met halveliterdruppels. De zomer is plots heel ver weg. IMG_1317.JPG

08:20 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

28-10-12

Ongelovige Thomas

Ongelovige Thomas

 

Deze week hebben we het aangename aan het nuttige gekoppeld en hebben ons strategisch denkwerk verplaatst naar klimatologisch aangenamere oorden. Je zal niet verwonderd zijn als ik jullie zeg dat deze ‘klimatologisch aangenamere oorden’ in Calabria liggen en meer bepaald in Amantea. Onze doelstellingen waren tweeërlei namelijk onze aanpak, strategie voor 2013 bepalen en een beetje aan teambuilding doen – dit echter zonder aan touwen te hangen, door modder te kruipen of onder aanmoedigingen ergens af of uit te springen.

 Gebeurtenissen - 21064.jpg

De strategie bepalen, hoe moeilijk dit ook kan zijn, is ons goed gelukt. In de teambuilding zijn we meer dan aardig geslaagd en dit met een heel apart recept.

 

Alles begint met de ‘ambiente’. Na een laatavondvlucht, een ‘lichte’ maaltijd na middernacht die eigenlijk niet zo licht is dan je denkt en een te korte nachtrust - we starten om 8 uur – duiken we een van de wereld afgesloten vergaderzaal in. Onze verwondering is groot als we halverwege de middag vaststellen dat de hemel azuurblauw is en de temperatuur de 28 graden benadert! We boeken resultaat met ons denkwerk en we worden beloond met het aperitief op terras. De dames die meegereisd zijn, zijn enthousiast en moeten dringend op zoek naar zomer ditjes en datjes. Niemand geloofde me en dus moeten de broeken, laarzen en truien geruild worden.

L1010741.JPG 

Deze namiddag gaan we werken aan het team! Een ritje langs het groen blauwe schilderij van beboste hellingen, afgeboord met de blauwte van zee en lucht. Na een tekort dutje op het strand, met de muziek van de branding, komen we terecht op het gemeenteplein van Fiumefreddo. Het panoramisch zicht, de zon en de warmte zorgen ervoor dat de koelkast van bar ‘la Toretta’ al heel snel vrijgemaakt is van alle bier. Enkel de verweesde Heineken flesjes blijven achter bij de frisdrank, we hadden namelijk bier gedronken. De toon was gezet. De avond ging in staccato verder en de kennismaking met de Calabrese wijn en specialiteiten liet de tongetjes loskomen en de ‘building’ werd een feit. Morgen verder de weg van de strategie op en laat de toekomst met al zijn crisissen maar komen, we zijn er klaar voor.

23:24 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

18-10-12

Nigella

Nigella

 

Ik ben nooit een fan geweest van Nigella Lawson. Haar vormen waren in verhouding met de hoeveelheden boter, room en suiker in haar gerechten, inderdaad ze heeft twee maatjes verloren, 52 en 50, denk ik. En als haar techniek voor het snijden van groenten me al niet bevalt – ze gebruikt de schaar ipv het mes - dan is haar zoetgevooisd taalgebruik met  alle variaties op ‘lovely’, ‘comforting’ en ‘warming’ me iets te veel. Ze spreekt niet van fondant chocolade maar van ‘wonderful comforting dark chocolate’ of van  ‘wonderful lovely soft butter’ als ze boter bedoelt.

 

Dit alles om te zeggen dat ze een ongelofelijke opwaartse jump heeft gemaakt op mijn appreciatieschaal met: “Frankrijk, is dat niet dat irritante land onderweg naar Italië ?” Ook al is het om haar vader te plagen ze legt wel de vinger op de wond als het om de ‘cuisine’ gaat. De Italiaanse keuken richt de aandacht op het voedsel, wat ik vertaal naar producten, terwijl de Fransen enkel oog hebben voor de chef. Persoonlijk wil ik niet zover gaan en stellen dat Frankrijk een irritant land is want dat is het zeker niet, maar een tijdje geleden had ik het nog over ‘Sardientjes in Saint-Paul de Vence’ en mijn visie op het verschil tussen beide keukens: “Liefde en passie”, zie ik hier bevestigd.

 

Net zoals bij de oude Belgen begint alles bij de jacht, de visvangst en uiteraard de goede zorgen in de tuin. Elk huisje heeft in Calabria zijn tuintje. Overal waar een plat of bewerkbaar stukje grond ligt, worden er tomaten, peperoncini, zucchini, melanzane enz gekweekt.

 

Niet alle Calabresi zijn vissers of jagers maar toch wordt er ginder wat afgevist en afgejaagd. Er is eerst het seizoen voor de kwartels, duiven, houtsnippen en andere fladderdingen. Nadien opent de jacht op het everzwijn en is het hek van de dam. De jagers trekken met velen, vergezeld door tientallen jachthonden, de heuvels en bossen in voor ‘il cinghiale’ te schieten. 

 

Vorig jaar hebben we het geluk gehad om samen met onze bevriende jager Carmine en zijn kliek, een avondje ‘cinghiale’ te mogen eten. Alles eenvoudig maar oh zo lekker bereid door de ‘mama’, bijgestaan door de andere moeders en echtgenotes. De basis: het beste van het everzwijn, het recept: eenvoud en geduld.

Schermafbeelding 2012-10-18 om 20.00.34.png

Pasta al ragù di cinghiale is voor mij een openbaring geweest en hetzelfde gold voor de bollita di cinghiale en alle soorten salciccie, capicole, salame, grane, opgelegde groenten, enz die op tafel kwamen. Opgenomen worden als waren we familie, terwijl we de meesten van haar nog pluim kenden, is een van de sensaties die ik nooit zal vergeten. Als ik sommige verhalen lees over hartelijkheid en gastvrijheid vraag ik me af hoe we dit moeten betittelen? Onwaarschijnlijk is de gedachte die steeds bij me opkomt als ik erover denk. Sommige scenes uit films of sommige reclames voor Italianse producten – van het merk Bertolli bijvoorbeeld – zijn zwakke persiflages van wat we meegemaakt hebben. Gevolg was wel dat we naar huis gerold zijn, geen schoteltje op tafel mocht onaangeroerd blijven. Net zoals het fruitpapke van een baby kregen we de ene al betere dan de andere lokale specialiteit op ons bord gedresseerd. Schermafbeelding 2012-10-18 om 20.23.29.pngUiteraard stroomden de lokale wijnen rijkelijk en werd er afgesloten met ‘caffè’, amaro en liquirizia. Amaro Petrus Boonekamp, PETRUS L’AMARISSIMO CHE FA BENISSIMO! Ik heb hier slechts een woord voor ONDRINKBAAR, moet wel het recept is oorspronkelijk Hollands.

20:35 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

13-10-12

La douloureuse

La douloureuse

 

In augustus 2010 wij dus naar de notaris. De maand, maanden voordien hadden we discussies gehad niet met de eigenaars, maar met de lokale specialisten in verband met de betaalwijze.

 L1050277.jpg

In België hebben we, terecht of onterecht, vertrouwen in de notaris, uiteindelijk is hij een openbaar ambtenaar en wordt hij benoemd door de Koning. In Italië ben ik er nog niet uit, maar zeker is dat hij niet dezelfde rol vervult als in België. Een belangrijk verschil is dat onze Belgische notaris ook de betaling regelt, ttz hij ontvangt voorschotten edm op zijn derde rekening en zorgt dat die terecht komen bij de verkoper. Mocht er een probleem zijn met de hypotheek, belastingen edm dan zal hij eerst, op basis van zijn onderzoek deze schulden aanzuiveren, vooraleer aan de verkoper het saldo te betalen. In Italië komt de notaris niet tussen voor de betaling en betaal je aan de makelaar. Maar quid als er geen makelaar is en quid als je die niet vertrouwt en nog erger quid als er schulden zijn die niet gezien werden? Onze hypotheekkantoren werken al met vertraging maar hoe zit dat ginder Italië?

 

Wees gerust men is daar zeker niet sneller dan in België, of misschien moet ik zeggen wees ongerust. De afrekeningfactuur voor het waterverbruik 2009 hebben we pas in 2012 ontvangen het zou dus best kunnen dat ...

 

Nu blijkt wel dat op dat vlak de notaris toch behoorlijk werk levert, er geruime tijd tussen de compromis en de akte zit en er in Italië of moet ik zeggen Calabria, veel minder krediet gegeven wordt dan in België. Calabresi bouwen en verbouwen tot hun geld op is en wachten dan tot ze opnieuw geld hebben. Sommige huizen zijn dan ook permanente werven. Men kent er ook het systeem van de bifamiglale of gewoon meergezinswoning. Dit betekent dat de grootouders beneden wonen, de zoon of dochter op het eerste verdiep en het tweede verdiep staat of zal klaarstaan voor als dochter of zoon uitvliegt of beter gezegd naar boven vliegt.

 

Terug naar ons verhaal. Wij al maanden akkoord met de verkopers om te betalen met Belgische bankcheques maar de adviseurs maar blijven aandringen op de veiligheid, inbaarheid van die cheques. Uiteindelijk zijn ze gezwicht maar het heeft enkele voeten in de aarde gehad.

 

Volgende thema: ‘wat officieel en wat niet officieel?’ Na de calcio de belangrijkste sport van het land of misschien wel voor het calcio de belangrijkste sport. Als plichtsbewuste of moet ik zeggen belastingbewuste Belgen (Di Ruppo I bestond nog niet – those were the days) wensten we alles officieel te betalen en zeker niets in het ‘zwart’. Leg dat maar uit aan Italianen! Hoe officiëler op de ladder van de autoriteit hoe heftiger verdediger van de nationale sport. De jammerklachten en jeremiades waren erger dan bij het verlies van de Wereldbeker voetbal. Kwamen we soms van een andere planeet? Nu moet je weten dat het sop de kolen niet waard is. De transactiekosten zijn merkelijk lager in Italië dan in België en bovendien is de basis voor berekening niet de verkoopprijs maar de  veel lagere kadastrale waarde (rendita catastale).

 

En dan komt het, de verkoper tekent en je geeft de cheques, je wilt tekenen en je mag niet! Neen je begrijpt onvoldoende Italiaans, dicit de notaio ook al heb je een  erkende vertaling je tekent niet. Tekenen gebeurt door je adviseur die je nog vlug een volmacht geeft.

 L1000876.JPG

Eind goed al goed enkele maanden later krijg je de officiële akten en uittreksels en heb je absolute zekerheid. Oef hoewel eenmaal buiten uit de studio legale, terug in de zon werd niet meer aan de douloureuse gedacht maar gingen we met lichte tred, als echte Italianen toasten met prosecco en ons ondertussen geliefde Nastrootje op ons nieuw verworven halve burgerschap.

00:38 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | | |

03-10-12

Immoweb

 

Wie had ooit gedacht dat we via een annonce op Immoweb een huis in Italië en dan nog in Calabrië zouden kopen? Ik stel mezelf de vraag hoeveel mensen überhaupt weten dat je ook buiten onze landsgrenzen kan zoeken met Immoweb?

 

DSCN1006.jpgVia een aantal Italiaanse sites en enkele Italiaanse makelaars hadden we al een goed idee van wat we konden verwachten en voor welke prijs. Uiteraard zochten we in de gekende gebieden zoals Toscana, Umbria, Marche, Lazio enz. Groot was dus onze verwondering toen we de foto’s, de beschrijving en de prijs zagen van de ‘villa’ in het verre Calabria. Onze verwondering werd nog groter toen bleek dat het om Belgen ging die 4 jaar voordien het huis gebouwd hadden. Enkele mailtjes verder en we hadden een afspraak ter plaatse. Mei 2010 zullen we nooit vergeten!

Dit waren de foto's van de annonce en ja ik denk dat we onmiddellijk verliefd werden op de foto's hoe idyllisch foto's ook kunnen zijn. Beslis zelf maar.IMG_2129.jpgvakantiehuis, villa

20:38 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italia, calabria | |  Facebook | |  Print | | |