08-11-15

Op weg naar Golgotha

IMG_0030.JPG

Achteraf bekeken hebben we toch iets gemeen met de treinen in Italië en België. Trenitalia heeft in het Zuiden een verouderde vloot en bij ons komen de treinen van de NMBS steevast met vertraging aan en zo verging het ons ook. IMG_0515.jpgWe hadden deze fietstocht met 30 jaar minder vertraging moeten maken, toen onze carrosserie nog evenveel jaren jonger was. Wij, volwassen mannen, de leeftijd beginnend met een 5, nog gezond van verstand en leden, maar met onvoldoende fysieke voorbereiding, vertrekken met onze velo en een paar zware zakken bagage naar het onbekende. Gebrekkig was ons plan, eigenlijk hadden we er gewoon geen. Waarheen, dat gingen we op het moment zelf beslissen en de problemen zouden we oplossen wanneer ze zich voordeden. Jean Luc Dehaene - de crisismanager, loodgieter van de regeringen in jaren 80 en 90 - zou fier op ons zijn geweest. Helaas ook voor hem zou er een crisis te veel komen en net zo met ons.

L1070790.jpgOnverantwoordelijk was ons volledig gebrek aan kennis van en ervaring met meerdaagse fietstochten, maar ook van de lokale omstandigheden waarin we gingen terechtkomen. Deze onderschatting van de lokale omstandigheden was de ergste fout die we konden maken. Gezien mijn jaren heen en weer gereis naar Calabria en terug, weet ik uiteraard dat het warm kan zijn, maar de warmte die ik ken, is er een vanonder een parasol of vanop een terrasje met een drankje en een fris briesje. IMG_0459.JPGDe warmte die we nu ervaren hebben is compleet verschillend. Het is een verterende warmte. Een warmte met veertig kilo onder het fietszadel en met steile wegen die we beklommen al rijdend of al stappend. Als er al wind was tijdens ons zwoegen onder een loodrechte, brandende zon, dan kwam die uit een verschroeiend warme haardroger. Soms hebben we bergop gefietst, bij 46° Celsius (gps waarden). Bergop betekent hier stijgingspercentages van meer dan 10%. Een klim tussen 10 en 12% was normaal, tussen 13 en 15% kregen we regelmatig voor de wielen geschoteld en af toe waren er zelfs uitschieters tot 18%. IMG_0164.jpgDeze hellingen waren uiteraard ideaal om onze fiets-wandelschoenen op alle mogelijke manieren te testen, nooit heb ik fietsschoenen gehad waar de zolen zo van afgezien hebben. Wanneer we onze stalen rossen naar boven duwden en sleurden op de steilere hellingen, dan werd het stappen eerder strompelen met ons kruis op weg naar onze Golgotha. Dit alles schrijft en leest vlotjes en lijkt weinig spectaculair en tijdens het weinige plannen ging ik deze hellingen vlotjes op met de computermuis in mijn hand vanuit mijn bureaustoel, maar eens onderweg keken deze hellingen ons op onze tweewielers loodrecht aan en lagen ze bijna letterlijk tussen hel en vagevuur. Uiteraard is er geen bergop zonder bergaf en waren die uiteraard ‘mega’ om naar beneden te racen. Onverantwoordelijk gedrag zouden onze echtgenotes zeggen mochten ze het weten, maar we hebben er toch deugd van gehad aan die beladen 64,7 km/h daar waar slechts 50 km/h toegelaten was. Voor een keer mogen ze de boete opsturen, we zullen ze stilletjes betalen.

 

L1060954.jpg

 

Tussen kust en top van het Aspromonte gebergte ligt ongeveer 2100 meter hoogteverschil en uiteraard, hoewel we er heel even over nagedacht hebben, zijn we niet over de top gefietst, maar zijn we in de lagere regionen gebleven.

20150702_104450.jpg

Met onze zware rossen zijn we steeds onder 1000 meter hoogte gebleven en hebben we ons laten leiden door naviki en Garmin. Na al die jaren in Calabria en na al die jaren fietsen en mountainbiken met gps, had ik beter moeten weten. De overschatting begon bij een gebrek aan kennis, maar hier ook met het onbegrip van de wegentypologie en het ‘misbruik’ van de GPS.

20150701_114515.jpg

Dat SS staat voor superstrada, belangrijke en meestal drukke, fietsonvriendelijke wegen, wist ik al. Vermijden dus die SS’ers om niet door de vleesmolen van een Fiat of Alfa Romeo gehaald te worden.

IMG_0457.JPG

Dat SP staat  strada provicinciale wat ik ook wist, alleen zijn er geen in mijn buurt en dus maakte ik de fout te denken dat ze gelijkaardig waren aan de SS-racebanen. Achteraf hebben we gemerkt dat deze SP’ers meestal mooie wegen zijn tussen ergens en nergens, met weinig verkeer en zoveel veel makkelijker te berijden dan de lokale wegen en veldwegen die ik, mea culpa mea maxima culpa, tot mijn GPS favorieten had gemaakt. Tot onze eigen schade en schande heeft het verschillende dagen geduurd vooraleer onze kennis van dit berijdbaar fietsnetwerk geüpdatet was.

IMG_0328.jpg

Net zoals in mijn buurt meanderen de lokale wegen rustig van haarspeldbocht naar haarspeldbocht en vertonen niet alleen een afgrijselijk slecht en niet onderhouden wegdek, maar ook hellingspercentages die je eigenlijk niet met een stalen ros van 40 kilogram onder een loden zon wilt berijden.

IMG_0272.jpg

Bovendien had ik nooit gedacht dat een gps of een site als Naviki ons de wildernis zou insturen en effectief veldwegen voor de mountainbike zou vinden in een streek, waar op alle kaarten, inclusief Google en andere maps haast geen wegen te vinden zijn. Uiteindelijk zijn we steeds op onze bestemming geraakt, maar hoe en onder welke omstandigheden lag niet altijd in de lijn van onze verwachtingen.

IMG_0796.jpg

Conclusie van gans ons avontuur is dat we dit volgend jaar, indien ons toegestaan door de hogere machten, gaan overdoen en misschien gaan we deze keer wel voorbereid zijn en gaan we niet meer in de vallen lopen waar we deze keer steevast in terecht zijn gekomen.

 

IMG_0326.jpg

 

11-08-15

De grote vakantie wedstrijd

vakantie, calabria, italia, fiumefreddo

De grote vakantie is altijd synoniem geweest voor reizen. Was het niet om te leren, dan was het zeker om uit te rusten en plezier te maken. Bij plezier maken komt al gemakkelijk een natje en een droogje te pas en voor je het weet, sta je terug thuis met enkele kilootjes erbij. Dit jaar zou het niet gebeuren want elk jaartje erbij, maakt het afscheid van elk kilootje weer iets moeilijker. De dagelijkse wandeling van mijn vorig verblijf had de schade enigszins beperkt, maar schade was er wel degelijk geweest en dus waren meer draconische maatregelen op hun plaats. Vanuit de eigen rangen kwam er druk om mijn middagse kookexperimenten met de plaatselijke verse lekkernijen te beperken tot tomaat met mozzarella of met tonijn en heel af en toe een verdwaald visje op de grill. Pasta was een woord dat niet vernoemd mocht worden. Mijn familie, ooit mijn medestanders, had zich gekeerd tot de vijand; ik als enig lid van mijn Witte Brigade zou het moeilijk krijgen in mijn verzet. Mijn gelukkige momenten, het mes in de hand snijdend in de groenten op mijn snijplank, het geluid van de pruttelende saus in de pan, de rijke geuren er rondom met een proevertje af en toe, zouden me door het collectief van een lijnende familie en aanverwanten ontnomen worden. Vanwaar die zware straf? Wat had ik fout gedaan om dit te verdienen? In juli is Calabria de tuin van Eden voor elke welopgevoede amateur van lekker eten en koken, overal zie je bergen aan variëteiten groenten, fruit, vis, schaaldieren, … en dan mag je er niets mee doen of anders gezegd de tantaluskwelling bij uitstek. Zelfs zonder de druk van mijn familie had ik beslist om een tandje bij te steken in het gevecht tegen de kilo’s. Ik zou inspanningen gaan leveren, lange aerobe inspanningen om calorieën te verbranden, veel calorieën te verbranden. Mijn plan was vrij eenvoudig, ik ging gedurende een week al fietsend door een stukje van Calabria trekken. Eigenlijk staat dit gewoon synoniem voor onverantwoordelijk gedrag. Je kan dit ook ‘jezelf overschatten’ noemen of het surrogaat voor de gemiste tienerreis noemen, ik noem het een onvergetelijk avontuur waar ik op elk moment van genoten heb, ook al waren de omstandigheden met momenten barbaars. Wordt vervolgd.    

10-05-14

De oorsprong van de naam ‘Italië’

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

Vertrekken naar onze tweede thuis in Calabria betekent steevast passeren langs een luchthaven, deze keer vertrokken we via Zaventem. In een van mijn vorige stukjes: “Hoe geraak je naar het einde van de wereld, naar Calabria” had ik het al uitgebreid over hoe je naar Lamezia geraakt met het vliegtuig via Zaventem of via Charleroi. In tegenstelling tot Charleroi, betekent vertrekken via Zaventem een press shop met ruime keuze aan tijdschriften in verschillende talen en deze keer had ik het geluk aan mijn kant, het GEO-nummer van april ging over ‘l’Italie plein sud’.  

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

Met hoge verwachtingen las ik op het vliegtuig het voorpagina artikel van GEO ‘l’Italie plein sud, les Pouilles, la Calabre et la Basilicate’ en uiteraard hoe hoger de vlucht, hoe lager de val. Het 33 pagina’s tellende artikel wijdde slechts 8 teleurstellende pagina’s aan Calabria met pagina’s vullende foto’s en amper meer informatie dan die op de site van Jetair. Eerder schreef ik al over hoe onbekend Calabria bij de gemiddelde Vlaming is, maar bij deze moet ik mijn statement uitbreiden naar GEO, een van mijn favoriete tijdschriften. Hoe kan een gerenommeerd tijdschrift met als moto ‘voir le monde autrement’ zo summier en oppervlakkig zijn? Zelfs Het Laatste nieuws doet meer onderzoek voor zijn artikel ‘Goddelijk Calabrië’[1] en daar bedoel ik niets slechts mee, HLN is per slot van rekening een dagblad en geen gespecialiseerd maandblad. Als verschoning zou je kunnen aanbrengen dat er heel weinig informatie beschikbaar is over Calabria. Je vindt in de boekhandel verschillende publicaties over Zuid-Italië, waarbij de aandacht voornamelijk naar Rome, Napels, Pompeï, Sorrento, Amalfi en Puglia gaat en de bijdrage over Calabria heel beperkt is. Wanneer je de streek niet kent ga je onmiddellijk denken dat de streek misschien niets meer te bieden heeft?

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

 

 

Uiteraard ken ik de regio na 5 jaar beter dan de gemiddeld reisganger en dus heeft de openingszin van het GEO artikel: ’De la région la plus pauvre d’Italie, on ne retient souvent que la réputation mafieuse’ het zelfde effect op me als een rode lap op een stier, de stereotypen komen nu echt mijn oren uit. Met de tweede zin probeert men me onmiddellijk te sussen met ‘C’est oublier la magie des paysages, entre un arrière-pays sauvage, dominé par les montagnes, et des rivages de légendes’, maar het kwaad is geschied. Ik wil ten strijde trekken tegen het onrecht dat de men mijn Calabria weeral aandoet. Ik kruip in mijn beste Frans en begin aan mijn betoog, maar eigenlijk ligt het artikel wel in lijn met alle publicaties en reisgidsen die ik tot hiertoe al onder ogen kreeg. Dus misschien is de streek echt wel onbekend? En eigenlijk, de foto’s zijn wel mooi en het stuk over Puglia is best wel interessant, dus toch maar al mijn geschrijf intrekken?

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

Om mijn gebrekkig Italiaans nog meer op proef te stellen probeer ik enkele Italiaanse boeken, bij voorkeur handelend over Calabria, te lezen. Twee hiervan zijn om verschillende redenen heel interessant in het debat dat ik hier met mezelf aan het voeren ben. De ene geeft een beeld over hoe het was 170 jaar geleden, terwijl de andere een aantal verklaringen voor de huidige situatie probeert te vinden. Rond 1842 heeft Alexandre Dumas, van ‘De Drie Musketiers’, een lange reis door Zuid Italië en Calabrië gemaakt en zijn ervaringen opgetekend, enigszins geromantiseerd, in ‘le Capitaine Aréna’. Boeiende en verrijkende lectuur ware het niet dat ik, als volleerde flagellant[2] mezelf kastijd door te pogen de Italiaanse versie te lezen van ‘Viaggio in Calabria’, verplichte lectuur voor elke Calabrese student. Het ander werkje, heel recent, van ene Giovanni Russo getiteld ‘Nella terra estrema’ en probeert antwoord te bieden aan de vraag waarom een eens goed florerende regio, waar de oorsprong van de benaming van Italië en per gevolg van de Italianen[3] ligt, nu tot de armste en meest gemarginaliseerde regio’s van Italië is gedegradeerd. Het antwoord moet ik voorlopig schuldig blijven, mijn leessnelheid ligt opnieuw op het niveau van toen ik 6 was en mijn eerste maanden in mijn eerste studiejaar sleet, ontiegelijk traag dus. Hopelijk heb ik tijdens de zomermaanden voldoende tijd en vooral moed om tijdens de zinderende warmte van de middag niet te siësten en deze calvarie woord per woord af te werken.

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

Wanneer je in de ‘boekskes’ foto’s van Calabria bekijkt zou je denken dat er slechts twee steden de moeite waard zijn nl. Tropea en Scilla en dat er slechts één natuurschoon is, de kloof van Ragnello, stand-in voor de Grand Canyon. Uiteraard zijn Tropea, Scilla en Ragnello prachtig om zien, maar met een oppervlakte van 15.080 vierkante kilometer, 780 km kust (19% van de totale Italiaanse kustlijn) en slechts 9% vlak gebied, de rest heuvels en bergen, heeft deze regio alleen al op vlak van geografie en natuurschoon enorm veel te bieden.

 

amantea, zomer, calabria, vakantie, zeilen, ontspanning

 

 

Bedenk daarbij dat de oorspronkelijke bewoners, de uit het Paleolithicum stammende Enotri, Morgeti, Itali en Bruttii over de jaren heen overheerst werden door de Grieken (Magna Grecia), de Romeinen, de Visigoten, de Vandalen, de Maghrebijnen, de Turken, de Saracenen, de Bizantijnen, de Noormannen, de Zwaben, het Huis Capet – Anjou, het huis van Aragon en het huis Bourbon. Zonder het na te rekenen denk ik dat ze ginds nog meer visite gekregen hebben dan wij in Vlaanderen. Uiteraard van elke overheerser die je over de vloer krijgt, blijven er naast een paar nazaten ook vele goede en minder goede gewoonten achter, die we terug vinden in Calabresi en hun rijke geschiedenis, cultuur, taal, keuken en eigenlijk hun volledige zijn.

 

Gebeurtenissen - 21064.jpg

 

Uit de geschiedenisboeken blijkt dus dat heel wat nationaliteiten op ‘vakantie’ kwamen in de streek, maar de Michelin’s, de Geo’s en andere trotterboekjes van deze wereld bewijzen dat dit lang vergeten is en Calabria voor hen en voor de toerist van vandaag onbelangrijk en vooral ongekend is. Authenticiteit is troef hier en misschien is dit een van de belangrijkste triggers geweest om zo op deze streek gesteld te raken. Dus geen brulbrief naar GEO en geen kritiek aan het adres van alle ‘trotter & co’ uitgevers, maar stilletjes zwijgen en verder genieten. Ciao.



[1] In de weekend editie van 27 juli 2013 publiceerde Het laatste Nieuws een artikel over Calabrië geschreven door Evelyn Laureyns.

[2] Zie ook artikel over Pasen - ‘Natale con i tuoi, Pasqua con chi vuoi’

[3] De ‘Itali’ staat voor de oorspronkelijke bewoners van de streek tussen Reggio  di Calabria, Vibo Valentia en Catanzaro.

01-05-14

‘Tutto è facile e niente è facile’

‘Tutto è facile e niente è facile’

IMG_5947.JPG

 

Het waren weer zotte dagen in het zuidelijke Calabria. De intensiteit van het weerzien met de mensen is moeilijk onder woorden te brengen. Hoe moeilijk het is om afscheid van hen te nemen zo vreugdevol is het weerzien. L1030631.JPGDe eerste avonden van ons verblijf zijn steevast bezet met uitgebreide diners - ‘cene’ – ten huize van vrienden waar de uitbundigheid van het gezelschap en de warmte van de vriendschap slechts overtroffen wordt door de gigantische hoeveelheden voedsel en drank. Uiteraard is wat op tafel komt meestal des huizes en dus van een kwaliteit en een versheid die alle inspanningen van de Colruyts, Delhaizes enzo ten spijt, wij in België niet kennen. Telkens opnieuw, zelfs na meer dan 25 jaar ‘Italia-gang’, is elke avond opnieuw een ontdekkingstocht door de gerechten die op tafel verschijnen. L1030639.JPGDat we zoveel mogelijk de producten van het seizoen moeten eten is zelfs voor ons geen geheim, maar of dit altijd toepasbaar is op wat op ons bord komt is zeer de vraag? Hier in Calabria wordt meer naar de seizoenen geleefd en tijdens ons vijfde voorjaar in de ‘Mezzogiorno’ zijn we opnieuw getrakteerd op een L1030826.JPGresem delicatessen uit de zee en van op het land, waar geen einde aan lijkt te komen: asparagi selvatici (wilde asperges), carciofi (artisjok), fragole (aardbeien), agnello (lam), capretto (jong geitje), intestine di capretto[1], soppressata, capocollo, rosamarina calabrese[2] IMG_6072.jpg(bianchetti of neonata di sarda), sepia (inktvis), pesce spada (zwaardvis) en niet te vergeten acciuga (ansjovis).

 

Uiteraard wordt hier veel aandacht besteed aan wat op tafel komt en misschien krijgt men bij het lezen de indruk dat we hier enkel van tafel naar dis strompelen. Mijn weegschaal zal dit uiteraard bevestigen, maar toch is het niet zo. Telkens we naar ginder trekken heb ik ergens een planning in mijn hoofd van de dingen die ik wil en soms moet doen, maar telkens opnieuw slaag ik er niet in meer dan een fractie te realiseren. De oorzaken hiervan zijn te zoeken in de voorzienigheid en de onvoorzienigheid die onze wegen bepalen, maar toch is het meeste te verklaren door de ‘Italiaanse lucht’. Tijdens een van deze onvoorziene omstandigheden stonden we weeral te wachten op een arts, nadat we enkele stadia verder geraakt waren waren dan de ‘pronto secorso’, toen een mede wachtgenoot het Italiaanse ‘essere’ (zijn) of anders gezegd de invloed van de ‘Italiaanse lucht’ samenvatte in de uitspraak: ‘Tutto è facile e niente è facile’. Inderdaad alles is makkelijk zolang je er niet aan begint. Wat is er nu moeilijk aan even de bank binnen en buiten lopen? Alles, hier begint het al met het zoeken en memoriseren van de openingsuren waar geen enkele logica in schuilt. Wanneer je dan toch ‘tijdig’ bij de bank geraakt, moet je nog binnen geraken via een alle logica tartend automatisch beveiligingssysteem. Eens binnen zou je blij moeten zijn met slechts drie personen voor je, mocht het niet zijn dat dit het equivalent is van drie levensverhalen die moeten verteld worden tijdens het veelvuldig afstempelen van tientallen documenten in zeventienvoud. Hier denkt men werk is werk, ook al dient het tot niets. Het valt niet te begrijpen, hoe ze er dan in slagen om je na twee uur opnieuw te laten ontsnappen via het mekkerende beveiligingssysteem, met een onvoldaan gevoel, omdat je met zekerheid weet dat je heel binnenkort hier terug dezelfde tantaluskwelling moet ondergaan! De meesten zullen hier denken dat dit niet mogelijk is, te stereotiep, afgezaagd en overdreven, maar ik kan enkel vaststellen de bureaucratie in Italië verheven is tot een kunstvorm.

 

L1030691.JPG

Ons Paasverblijf was naar onze maatstaven redelijk bewogen. Uiteraard waren er de vele ‘pranzi’ en ‘cene’, maar toch was er die ene ‘pranzo’ die eruit sprong en niet enkel vanwege de speciale gerechten, maar vooral door de aanwezigheid aan onze tafel van de Britse tv-kok, Francesco Mazzei. Een belevenis de kok van L’Anima’ bij ons aan tafel. We beleefden ook willens nillens enkele spannende avonturen bij de arts, de pronto secorso en het ziekenhuis. Je moet maar enkele blindedarmachtige symptomen hebben om per gevolg de duistere kant van de Italiaanse gezondheidszorg te ervaren.

L1030763.JPG

Er was de tocht door de sneeuw in de Sila met bezoeken aan een salumeria, een casefioccio en een pasteficcio. Nadien was niet alleen onze maag, maar ook onze wagen afgeladen vol met de delicatessen uit de Sila. Schermafbeelding 2014-05-01 om 21.23.16.pngPalmzondag was problematisch, er was een tekort aan palmbladeren door de punteruolo rosso della palma of gewoon de rode palmkever. Eigenlijk doet dat kevertje niet zoveel kwaad, maar zijn kroost vreet alle palmbomen van binnenuit op. Hoewel oorspronkelijk uit Maleisië, zouden volgens sommigen de Chinezen hierachter zitten. Er waren de uitstappen met de visserssloep en de vangst van vissen met onuitspreekbare namen, de ‘sepie’, enzovoort. Schermafbeelding 2014-05-01 om 21.25.24.pngEr waren ook de meduse 'velelle', ook wel ‘Barchetta di San Pietro’genoemd, die zomaar rondzeilen op zee en met massa’s op het strand aanspoelen omdat de wind slecht zit. Er was criminaliteit op zee met de onrustwekkende verdwijning van alle visnetten van Campora. Tot daar een kleine bloemlezing uit de lotgevallen van enkele Vlamingen in Calabria. Met meer dan 1300 foto’s en heel wat filmmateriaal zal het zeker niet aan inspiratie ontbreken om de komende weken, maanden lectuur te spuien, alleen waar en met wat beginnen en vooral waar de tijd vinden om achter dit scherm te kruipen want nog enkele weken en we zijn opnieuw op weg om avonturen te beleven in het zalige Calabria.

 

IMG_9711.JPG

 



[1] darm of ‘trippes’ van een jong geitje

[2] Pasgeboren sardientjes en ansovisjes

04-04-14

Pasen - ‘Natale con i tuoi, Pasqua con chi vuoi’


 

Het is weer bijna zover, nog drie weken en de Paasklokken komen. Vroeger, toen ik nog kind was, waren er 2 gebeurtenissen waar ik speciaal naar uitkeek: Sint Maarten[1] en Pasen. Sint Maarten, de snellere versie van Sinterklaas, bracht ons al speelgoed en chocolade op 11 november. Diezelfde dag gingen we, mijn vader en ik, op ontdekkingstocht naar de jaarmarkt in Aalst. Toen nog een jaarmarkt waar vee, paarden en pony’s gekeurd werden en waar koper en verkoper in de handen klapten om de prijs te negotiëren en de koop te sluiten. De klokken brachten geen speelgoed, enkel chocolade eieren, snoep en één enkele keer een kuiken, maar toch herinner ik me levendig de strooptochten door de tuin op zoek naar Paaseieren en geloof het of niet, maar ik herinner me deze momenten steeds met zon en blauwe hemel. Waar bij Sint Maarten met ‘de wind waait door de bomen’, de winter nog voor de deur staat, is de kans op een lentezon met Pasen groot. pasqua41.JPGPasen valt altijd na 22 maart en vóór 25 april en dus is het steeds lente! Dat Pasen in de lente valt en niet op 11 november, hebben we te danken aan onze geliefde Romeinse keizer Constantijn I en zijn eerste Oecumenisch Concilie in 325 te Nicea (Turkije). Eerder vierde iedereen er op los en was het elke week Pasen, maar aangezien noch de klokken, noch de chocolatiers konden volgen werd er beslist om één[2] datum te weerhouden voor de ganse Kerk. pasqua42.JPGBlijkbaar hebben de Orthodoxe Grieken niet alleen communicatieproblemen met ‘Fräulein Merkel’, maar ook met hun agenda. Ten tijde van Constantijn I was iedereen akkoord met het principe en de berekeningswijze van de datum voor Pasen, ware het niet dat onze Orthodoxe vrienden de Juliaanse i.p.v. de Gregoriaanse kalender gebruikten en dus zit er voor hen soms een weekje verschil op, net zoals ze met hun nationale en internationale betalingen soms ook wat “veel” later zijn.

 

De voorbije jaren is Pasen voor ons meer geworden dan enkel de aankondiging van de zomer. Pasen betekent voor ons nu ook Italië. En Pasen betekent in Italië toch iets anders dan bij ons. pasqua21.JPGDe gemiddelde Italiaan en dus ook de gemiddelde Calabrees, leeft niet ver weg van zijn Kerk, zijn geloof en zijn tradities. De zondagmis heeft nog succes en iets te laat komen betekent hier nog rechtstaan want de stoelen zijn snel bezet. Mensen slaan een kruis in het voorbijgaan van een kerk, kapel of Madonna en de feestdagen zijn nog echte hoogdagen. De twee toppers zijn zeker Kerst (Natale) en Pasen (Pasqua), maar met een naar mijn ervaring volledig verschillende beleving. De uitdrukking: ‘Natale con i tuoi, Pasqua con chi vuoi’ vat het goed samen. Kerst in de intieme sfeer en Pasen met zijn allen in alle uitbundigheid. Vorig jaar hebben we dit uitgebreid mogen meebeleven op de Paaslunch.

 

pasqua11.JPG

 

De dagen voor Pasen zie je dat de spanning zich opbouwt. De mensen bereiden zich spiritueel voor op de dood en de heropstanding van Christus, maar ook in de keuken worden voorbereidingen getroffen, want met Pasen moet het einde van de vasten en het begin van de lente gevierd worden. Uit mijn kindertijd herinner ik me dat we op Goede Vrijdag met gans de klas de kerk in doken om de kruisweg te herbeleven. Herbeleven betekende toen geeuwend slenteren van schilderij naar schilderij en om  drie uur in de namiddag een minuut stilte om dan snel naar huis te rennen want dit was het begin van de vakantie.

pasqua08.JPGHier kan het niet meer verschillend zijn. Geen muffe, donkere en bedompte kerken, maar lucht en licht want hier in Amantea worden de standbeelden met de uitbeelding van de kruisweg de stad rondgedragen. De kruisweg wordt een optocht door de straat, met dragers, voorgangers, dienaars, zangers, muzikanten en vooral veel volk. pasqua05.JPGDe beelden worden uit de kerk, de berg af gedragen naar het ‘Piazza Cappuccini’ waar de mis opgedragen wordt en waarna iedereen zichzelf en de beelden opnieuw de berg opsleurt om alles terug te brengen. Vlakbij de piazza bouwt de drukte zich gestaag op, totdat de gehele ‘Corso Vittorio Emanuele’ volgestouwd staat. In totaal passeren er 9 beelden gaande van ‘Gesu’ nell’orto’ over ‘Veronica’ en ‘Gesu’ Morto’ tot ‘Madonna Addolorata’. De eerste beelden die langs gedragen worden hebben naar lokale maatstaven slechts weinig bijval, hoewel elke Vlaamse parochieherder een moord zou begaan om zoveel mensen in zijn kerk te krijgen. pasqua04.JPGEn zoals gewoonlijk zijn het de mannen die lijden en de vrouwen die leiden. De Madonna laat nog steeds de straten vollopen in de Mezzogiorno, onwaarschijnlijk voor ons die de kerk nog enkel kennen als een in de steek gelaten oord. Voor mij een ‘teletijdmachine’ belevenis want bij ons bestaat dit nog enkel in de herinneringen van onze grootouders zaliger.

 

Schermafbeelding 2014-04-03 om 18.49.55.pngDit jaar is een van de eerste keren in mijn leven dat ik uitkijk naar de Goede Week en zelfs plannen maak om aanwezig te zijn op de plechtigheden. Uiteraard wil ik er terug bij zijn wanneer de processie door Amantea trekt, maar dit jaar wil ik op Stille Zaterdag ook naar het buurdorp Nocera Terinese. Schermafbeelding 2014-04-03 om 18.49.43.pngIn Nocera Terinese gaan ze nog een stuk verder en wordt de lijdensweg een echte bloedensweg tijdens de ‘rito dei “vattienti” ’. Bij ons bestaat er een uitdrukking ‘zot zijn doet geen zeer’, maar ginder moet je wel degelijk voorzichtig zijn als je eens ‘zot’ wil doen. Ter gelegenheid van de processie van opnieuw onze ‘fil rouge’ster’ de ‘Madonna Addoloranta’ kiezen een aantal mannen van het dorp ervoor om te lijden zoals Christus. De ‘Vattienti’ of ‘Flagellanti[3]’ gebruiken daar een heel specifiek instrumentarium voor namelijk de ‘Cardo’ en de ‘Rosa’.Schermafbeelding 2014-04-03 om 18.50.18.png De ‘Cardo’ is een stuk kurk waarin 13[4] scherfjes glas of kleine spijkers zitten met de punt naar boven en die symbolisch lansen genoemd worden. Je raadt het al, hiermee gaan die kerels hun dijen en kuiten slaan tot het bloed letterlijk op straat drupt. Zot zijn kan dus echt zeer doen! De ‘Rosa’ komt er nadien aan te pas om het geronnen bloed uit de wonde te wrijven opdat ze zouden blijven bloeden! De ‘Rosa’ wordt daarvoor gedrenkt in een mengsel van in wijn gekookte ‘fijne’ kruiden. Dit is nog eens een idee voor ‘Komen Eten’ en het onderdeel ‘sfeer en gezelligheid’.

 

Schermafbeelding 2014-04-03 om 18.51.02.pngDeze mannen, blootsvoets en met slechts een zwarte short en een T-shirt dragen ook de doornenkroon net zoals Christus, maar wel met eronder een vilten hoofdband. Om het sm-gevoel echt volledig te maken zijn deze mannen aangelijnd, niet aan hun meester, maar aan de Ecce Homo[5]. De Ecco Homo wordt gespeeld door een kind of jongeman in rood gewaad en een groot rood kruis in de hand, de uitbeelding van Christus na de dood. Dit duo, de ‘Flagellanti’ en de ‘Ecco Homo’ maken een ganse toer door de stad langs alle kerken, kapellen en madonna’s om met de ‘Rosa’ een ‘graffiti’ afdruk op de muren ervan achter te laten tot regen ze wegspoelt of ‘rimarrà finché pioggia non ne laverà le tracce’. Er wordt voor minder GAS-boetes uitgeschreven.

 

Na het bloed komen de pensen en dus op zondag, Paasdag met zen allen aan tafel voor het Paasmaal. pasqua31.JPGOp uitnodiging van onze vrienden Salvatore en Vania schoven we in ‘La Tonnara[6]’ samen met hun familie mee aan, tafel. Bij ons kennen we de brunch, iets tussen ontbijt en lunch, ginder heeft het geen naam, maar ik noem het de ‘luncher’, iets dat begint bij de lunch en eindigt met een diner of hoe je er in slaagt om gans de dag aan tafel door te brengen. De menu zag er leuk uit, met veel keuzevoorstellen voor de antipasti, primi, secondi en dolci zo dachten we. Keuzevoorstellen waren er niet, het bleek een all-in te zijn met een assortiment aan koude en warme antipasti, verschillende soorten pasta en vis. En zo hebben ook wij een kruisweg afgelegd, steeds weer op zoek naar een gaatje om wat cernia, spigola, pesce spada of gamberoni bij te proppen.

Alle foto's van de 'Vattienti' zijn afkomstig van Mateo Fantolini, nog twee weken en hopelijk heb ik er dan zelf.



[1] Sint Maarten is in een aantal Oost-Vlaamse gemeenten en steden, waaronder Aalst het alternatief voor Sinterklaas

[2] Het Concilie besloot dat het feest van de Verrijzenis altijd na Pesach, een soort Joods lentefeest, moest vallen. Daarbovenop moest het een zondag zijn en was een vaste datum niet mogelijk. Dus hielden ze het ‘simpel’ en moest Pasen vallen op de eerste zondag na de eerste volle maan na de eerste dag van de lente, naar analogie met de ‘Pesach’ berekening. (na drie maal lezen lukt het beter).

[3] Flagellanti, flagellant, geselaar of geselbroeder is afgeleid van het Latijnse ‘flagellare’ of geselen en uiteraard ook van het Italiaanse werkwoord ‘flagellarsi’ of zichzelf kastijden.

[4] 13 staat voor Christus en zijn 12 apostelen. Een Cardo, Latijn voor 'as', was in de oude Romeinse steden, die volgens een schaakbordpatroon waren aangelegd, een noord-zuid lopende straat en dit is hetzelfde patroon van de punten in de kurk.

[5] Deze woorden zou Pontius Pilatus hebben gesproken toen hij Jezus na de geseling met de doornenkroon, de spotmantel en de koninklijke attributen toonde als hun koning aan het Joodse volk.

[6] La Tonnara, een gezellig hotelletje gelegen in Correca op de smalle landstrook tussen de voet van de bergen, het strand en de zee. Het is onze geliefde stop voor zon, zee en strand en is sinds vorige Pasen, ook onze geliefde stop voor uitgebreide en lekkere feestmalen geworden. Een aanrader!

23-03-14

Hoe geraak je naar het einde van de wereld, naar Calabria

restart51.jpg

 

Met de lente in de lucht en de anders zo droeve februari maand al even achter de rug, mogen we nu al eens denken aan de volgende etappe. Het dromen van de zomer kan beginnen. De gedachten aan de zomer maken emoties en gevoelens los, die ik enkel kan beschrijven bij associatie. Het indigo ochtendblauw van de lucht, doorkliefd door opgewekt kwetterende zwaluwen, het luie trillen van de slaperige middagwarmte, gedirigeerd door het tjirpen van de krekels, het zuchtend kabbelen van de golfjes op het strand en tussen onze benen, genietend van de gesprekken en van de vriendschap.

 

Het vliegtuig.

restart41.jpg

Maar zover zijn we nog niet, Calabria is nog ver weg letterlijk en figuurlijk. Het valt me steeds opnieuw op hoe onbekend deze regio bij de Vlaming en mag ik veronderstellen de Nederlander, is. Eigenlijk valt het me dikwijls op hoe slecht onze geografische kennis van het geheel, Italië en Zuid-Italië is. Dus voor alle duidelijkheid Calabria ligt ten zuiden van Napels, op de teen en de wreef van de laars (Lo Stivale).

De belangrijkste luchthaven ligt vlakbij Lamezia Terme en heet Sant’Eufemia Airport, afgekort SUF of gewoon Lamezia Airport.

Wanneer je het over Lamezia hebt, verliezen 99% van de mensen het noorden. Lamezia wie? Sant’Eu wat? Sommigen menen zelfs dat het ergens tussen Rome en Napels ligt, of denken zelfs dat Rome zuidelijker dan Napels ligt?

Lamezia Airport is een luchthaven die bij ons ongekend is en toch zijn er zomer en winter rechtstreekse vluchten met Ryan air en zijn er dagelijks minstens twee vluchten over Rome of Milaan die je op iets meer dan 4 uur, inclusief de overstap, in Lamezia aan de grond zetten. Vertrekken om 7 am in Brussel, betekent landen om 10.15 am in Lamezia en om 11.15 am op mijn terras. Geen stress, je hebt een klein uur om de overstap te maken en Fiumicino is niet alleen een heel aangename luchthaven, maar een luchthaven met duidelijke signalisatie en makkelijke structuur. Toch is enige voorzichtigheid geboden! De vele winkeltjes met Italiaanse mode kunnen voor vertraging bij het vrouwelijke geslacht verantwoordelijk zijn en de gate van vertrek voor Lamezia wijzigt bijna elke keer. Dus attent zijn is nodig, doch wees niet ongerust het vliegtuig wacht op je.

In het zomerseizoen vliegen ook SN Brussels en Jetair richting Lamezia, terwijl Ryan air dan 3 vluchten per week heeft en Alitalia nog iets meer keuzevluchten per dag heeft.

 

De luchthaven zelf is klein en heel gemoedelijk. Uitstappen op de tarmac, dan te voet oversteken naar de bagageruimte en de bagage die bijna onmiddellijk na een lang tuutsignaal op de band arriveert. In Zaventem dien je iets verder te stappen en langer te wachten op je bagage. Alle controles en metingen in België indachtig, wordt hier iets vlotter omgesprongen met de normen van gewicht, grootte en vorm van de bagage en handbagage. Michael O’Leary moest het eens weten. De straffe verhalen in de lucht en op de grond houd ik nog even tegoed.

 

De wagen

 

Tenzij je er echt een bedevaart wil van maken, zijn er slechts twee aanvaardbare manieren om ginds te geraken: met de auto of met het vliegtuig.

restart1.jpg

restart2.jpgMet de auto heb ik de oversteek nog maar een keer gemaakt. En hoewel sommige van onze bezoekers of lokale medepassagiers beweren dat de term auto niet slaat op onze Defender[1] en het altijd hebben over een ‘cámion’, ‘autocárro’ of ‘campagnolo’, ginds rijdt ‘hij’ fantastisch. Campagnolo[2] betekent letterlijk: ‘die leeft in het veld en die bovenal in de aarde werkt’. Dus drie jaar geleden hebben we (ikzelf en een goede vriend), in de restart31.jpgaarde werkend, iets meer dan 2000 km afgelegd in een keer met de ‘Campagnolo’. Thuis op een dinsdagavond vertrokken om 20.50 en de dag nadien aangekomen om 19.10. Heroïsche reis, de ‘campagnolo’ volgestouwd met spullen voor ginder en zakkenvol met eierkoeken en ‘negertetten’ voor onderweg. Op  een kwartier vertraagd verkeer rond Milaan na, is de rit perfect verlopen. Uiteraard dient ‘perfect’ gekaderd te worden in de wereld van de Defender. Het tempo, waaghalzend hoog indien de bijna limiet van 120 km/h bereikt werd, het comfort niveau van militaire transporten vlak na de Tweede Wereldoorlog en spontane ventilatie langs kieren en spleten die onbetaalbaar is. Sommigen beweren dat een Defender geen Defender is als je bij regen geen natte voeten hebt. Een prachtige rit die ik nooit vergeten zal, een bedevaart waardig.



[1] De Defender is het type landrover die sinds de jaren ’40 quasi ongewijzigd is gebleven. De onze is donker blauw en hoewel enkele tinten lichter dan die van de carabinieri, lijkt hij er sprekend op. Een voordeel want je krijgt makkelijker voorrang of straatrespect. Dit kan uiteraard ook te maken hebben met de grootte en robuustheid in vergelijking met de ‘cinquecento’ grote auto’s van de Italianen.

[2] chi vive in campagna, soprattutto chi lavora la terra

03-10-12

Immoweb

 

Wie had ooit gedacht dat we via een annonce op Immoweb een huis in Italië en dan nog in Calabrië zouden kopen? Ik stel mezelf de vraag hoeveel mensen überhaupt weten dat je ook buiten onze landsgrenzen kan zoeken met Immoweb?

 

DSCN1006.jpgVia een aantal Italiaanse sites en enkele Italiaanse makelaars hadden we al een goed idee van wat we konden verwachten en voor welke prijs. Uiteraard zochten we in de gekende gebieden zoals Toscana, Umbria, Marche, Lazio enz. Groot was dus onze verwondering toen we de foto’s, de beschrijving en de prijs zagen van de ‘villa’ in het verre Calabria. Onze verwondering werd nog groter toen bleek dat het om Belgen ging die 4 jaar voordien het huis gebouwd hadden. Enkele mailtjes verder en we hadden een afspraak ter plaatse. Mei 2010 zullen we nooit vergeten!

Dit waren de foto's van de annonce en ja ik denk dat we onmiddellijk verliefd werden op de foto's hoe idyllisch foto's ook kunnen zijn. Beslis zelf maar.IMG_2129.jpgvakantiehuis, villa

20:38 Gepost door Luc in Actualiteit, Algemeen, Italia, Liefde, mijn huis in het buitenland, Muziek, reizen, vakantiewoning, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italia, calabria | |  Facebook | |  Print | | |