11-08-15

De grote vakantie wedstrijd

vakantie, calabria, italia, fiumefreddo

De grote vakantie is altijd synoniem geweest voor reizen. Was het niet om te leren, dan was het zeker om uit te rusten en plezier te maken. Bij plezier maken komt al gemakkelijk een natje en een droogje te pas en voor je het weet, sta je terug thuis met enkele kilootjes erbij. Dit jaar zou het niet gebeuren want elk jaartje erbij, maakt het afscheid van elk kilootje weer iets moeilijker. De dagelijkse wandeling van mijn vorig verblijf had de schade enigszins beperkt, maar schade was er wel degelijk geweest en dus waren meer draconische maatregelen op hun plaats. Vanuit de eigen rangen kwam er druk om mijn middagse kookexperimenten met de plaatselijke verse lekkernijen te beperken tot tomaat met mozzarella of met tonijn en heel af en toe een verdwaald visje op de grill. Pasta was een woord dat niet vernoemd mocht worden. Mijn familie, ooit mijn medestanders, had zich gekeerd tot de vijand; ik als enig lid van mijn Witte Brigade zou het moeilijk krijgen in mijn verzet. Mijn gelukkige momenten, het mes in de hand snijdend in de groenten op mijn snijplank, het geluid van de pruttelende saus in de pan, de rijke geuren er rondom met een proevertje af en toe, zouden me door het collectief van een lijnende familie en aanverwanten ontnomen worden. Vanwaar die zware straf? Wat had ik fout gedaan om dit te verdienen? In juli is Calabria de tuin van Eden voor elke welopgevoede amateur van lekker eten en koken, overal zie je bergen aan variëteiten groenten, fruit, vis, schaaldieren, … en dan mag je er niets mee doen of anders gezegd de tantaluskwelling bij uitstek. Zelfs zonder de druk van mijn familie had ik beslist om een tandje bij te steken in het gevecht tegen de kilo’s. Ik zou inspanningen gaan leveren, lange aerobe inspanningen om calorieën te verbranden, veel calorieën te verbranden. Mijn plan was vrij eenvoudig, ik ging gedurende een week al fietsend door een stukje van Calabria trekken. Eigenlijk staat dit gewoon synoniem voor onverantwoordelijk gedrag. Je kan dit ook ‘jezelf overschatten’ noemen of het surrogaat voor de gemiste tienerreis noemen, ik noem het een onvergetelijk avontuur waar ik op elk moment van genoten heb, ook al waren de omstandigheden met momenten barbaars. Wordt vervolgd.    

06-01-14

Het fietsanker

Het fietsanker

 

De laatste dagen is mijn mobiliteit iets minder en ‘per force’ heb ik meer tijd om voor dit scherm te zitten. Toeval wil, hoewel Calabria en Italia favoriete zoektermen zijn, dat ik op enkele filmpjes stuitte die me aangenaam verrasten en dus graag deel.

 

fietsen, calabria, italia, triatlonRocco Munno, de fietshersteller van Amantea, doet me aan een van onze eerste verblijven in Calabria denken. Voorjaar 2010 en we zetten onze eerste schuchtere stappen in de streek, bijna zoals Bambi op het ijs. Na twintig jaar vakantie en uitstappen in het ‘sopra Roma’ gedeelte dachten we dat Italië voor ons geen geheimen meer had.

Italiaans verstaan ging vlotjes en spreken viel ook nog mee want we kregen steeds de juiste plats aan tafel besteld. Over pizza, pasta, pesce en carne hadden we niets meer te leren. Het Gebeurtenissen - 12585.jpgItaliaanse, passionele ‘savoir vivre’ van mama Miraccoli  of Bertoli kenden we van televisie en in het Noorden hadden we daar zelf af en toe een glimp van opgevangen. Wie Calabria zegt, zegt uiteraard onmiddellijk maffia en criminaliteit. We waren op onze hoede en verwachtten ons aan alles. Dit was onze ‘state of mind’ toen we in het voorjaar 2010 naar Calabria vertrokken.

 

Met de triatlon wedstrijden voor de deur moest er ook nog getraind worden en via via, zo functioneert het Zuiden, konden we twee fietsen lenen bij Rocco Munno. Wij Belgen, thuis rijdend op een ‘topfitte’ racefiets moesten nu de baan op met twee fietsen die gereanimeerd waren uit de onderdelen van minstens vijf gewezen tweewielers. Bij ons vertrek zei Rocco iets van ‘attento’ en van ‘partire prima le sei’? Na 500 meter begrepen we de ‘attento’. Fietsers worden getolereerd op de weg en daarmee is alles gezegd. Fietspaden moeten er nog uitgevonden worden en de volle witte middenlijn, bij ons staande voor een inhaalverbod, wordt ginder als een bijkomende rijstrook beschouwd. Gebeurtenissen - 17692.jpgTwee kilometer verder begrepen we ook de ‘partire prima le sei’. Zon, 30 graden of meer gecombineerd met steile bergop geeft het fietsen net dat ietsje meer. De bergop heeft ook zijn voordelen. Hoe hoger je komt met je fiets hoe minder verkeer je tegenkomt. Eigenlijk is het zo dat wanneer je de SS18 (SS staat superstrada) verlaat, je ook het verkeer verlaat. Uiteindelijk is het fietsen, hoe zwaar ook, ons goed bevallen. Na elke bocht een nieuwe uitdaging bergop, maar tevens een vergezicht met veel prentkaartwaarde. Dus toch bij Rocco afgepingeld en drie nieuwe ‘Lombardo’ mountainbikes besteld voor de prijs van een halve bij ons.

 

 

En wat hebben we geleerd vandaag? Wel Piet ondertussen hebben we geleerd dat Calabrees en Napolitaans onze taal in het Zuiden sterk beïnvloeden. Dat de beste pizza, de Napolitaanse is. Dat de beste pasta die uit Gragnano is. Dat vis uit de zee op je bord moet springen en als het even kan in ‘aqua pazza’ of fritti. Dat de olijfolie van je eigen bomen de beste is. Dat de passata van Emilia ongelofelijk is. Dat Maffia in Calabria ‘Ndrangheta heet. Dat in ons dorp en in de nabijgelegen dorpen de criminaliteit naar onze maatstaven heel goed meevalt. Dat de SS18 veel gevaarlijker en dodelijker is dan de maffia en dat de zware Lombardo-mountainbikes beter gebruikt kunnen worden als anker van een boot dan als fiets.